maandag 26 maart 2012

Vroege vogels


Deze morgen was theetante héél vroeg uit de veren. Ze had de klok naar zomertijd blijkbaar iets té enthousiast verzet. Oeps! En zo stommelde ze nog voor zonsopgang in de woonstede rond. Hè, hè, eerst maar even een kop thee zetten...

Terwijl de waterkoker bromde en opschepperig flink wat stoom produceerde, meldde de eerste katachtige zich al voor het raam. Ijselijk miauwend en luid klagend, want buitengesloten. Al snel voegde zich een tweede stem bij dit gejammer. En het duet steeg dra naar ongekend valse hoogte.

Nu kan tante al niet zo veel aan voordat ze haar eerste kop thee binnen heeft, maar klagelijk kattengejank is helemaal uit den boze. En dus deed ze, zelf licht brommend, de tuindeur open. Voila!

Met arrogante blik, geheven staart en treiterend trage pas, schreed het duo naar binnen. Op zoek naar voedsel, wellicht. Tante keek het ondankbare stel venijnig na.

Maar net toen ze de deur weer wilde sluiten, viel haar iets op. Wat een gejuich en gejubel in de tuin! Oorverdovend! Er was geen vogeltje dat niet floot, tjilpte of kwetterde. En hier en daar voegde zich ook wat sonoor gekwaak bij het orkest.

Muisstil bleef tante luisteren naar dit onverwachte concert! De waterkoker sloeg af, de katten likten likkebaardend hun snuiten af en rekten zich uit. Boven ging de eerste wekker. Maar tante bleef nog even genieten.

Kortom: wil u ook getuige zijn van een fluitconcert in de ware betekenis van het woord? Dan moet u een vroege vogel zijn!

PS. de vogel bovenaan is geïnspireerd op Lets make some great art een geweldig boek en superfijn verjaardagskado! Voor wie zelf aan de slag wil: watch and learn!

How to draw a simple bird from Marion Deuchars on Vimeo.


vrijdag 23 maart 2012

De krant


Niets zo vluchtig als een krant. Vandaag nog razend actueel, morgen de nederige verpakking van aardappelschillen. Maar theetante is al jaren een grote fan.

Nu moeten we daar wel even eerlijk bij vermelden dat de krant ook zo ongeveer de enige bron van nieuws is voor ondergetekende. OK, ze checkt wel eens een website-je, maar naar het radionieuws luistert ze nimmer. Voor het TV journaal is ze bovendien te eigenwijs. Ze bepaalt liever zelf waar ze haar aandacht aan besteedt in plaats van de volle rit uit te zitten.

Neen, dan liever rustig aan tafel met de krant. Gezellig uitkiezend waar ze meer over wil weten. En die persoonlijke selectie kan volgens verschillende criteria verlopen, heeft tante al ontdekt.

Zo kan je te werk gaan als een nieuwsfreak. Je surft dan snel en ongeduldig over de koppen, op zoek naar nieuws: dat wat je nog niet wist. Tante beseft echter dat er veel te veel is wat ze nog niet weet en bespaart zich dus gewoon dit onrustige scanwerk.

Op zoek naar afleiding van de dagelijkse besognes biedt de krant eveneens een schat aan aanknopingspunten. Blader ineens door naar de sport, naar de stripverhalen of de gossip-pagina's. En met een komische blik zijn ook heel wat politieke berichten beslist hilarisch! Maar tante is niet echt geïnteresseerd in de belevenissen van BV's en ander beroemd gepeupel, dus deze aanpak slaat ze liever over.

Daarom: tante leest de krant anders. Voor haar is het dagblad een soort vertrekpunt tot mijmering. Een aanleiding om even stil te staan bij de essentie. Hoe mensen hun status op allerlei manieren proberen in de verf te zetten (kledij! moeilijke woorden! snelle wagens!) Wat er met mensen gebeurt als ze macht (denken te) hebben (kledij! moeilijke woorden! snelle wagens!). Hoe belangrijk familie en vrienden zijn. Helaas ook: hoe snel de mens uit woede kan ontsporen. Kortom, weg van de waan van de dag wordt tante er soms helemaal filosofisch van.

Dat tot mijmering aanzettend dagblad MOET bovendien van papier zijn. Omdat het zo lekker knispert. (Omdat je er achteraf mooie hoedjes van kan vouwen). Maar vooral omdat er geen hyperlinks instaan die een mens meteen weer terugleiden naar de informatiesnelweg. En zo enige reflectie bij voorbaat onmogelijk maken. Nee, geef tante maar de eenvoud van het gedrukte woord. En bied haar de kans om dingen te onderstrepen, om hoekjes om te vouwen en tekstjes uit te scheuren voor het keukenprikbord. Tastbaar materiaal om over door te denken, daar gaat het om!

En zo zat tante deze middag heerlijk te mijmeren op een zonnig terrasje. Met een kop thee en een krantje.En ze dacht heerlijk na over de mensheid. En ze voelde zich hééél gelukkig!

maandag 19 maart 2012

De Grote Opruiming!


Er zijn altijd van die "leuke" moeders die op een druilerige zondag zeggen: "Ruim je kamer eens op! Vooruit, weg met die rommel! Laat je handjes maar eens wapperen". En vervolgens loopt dat soort moeders dan weg. (tssss)

Daar staat dat kind dan, helemaal alleen temidden van de chaos. Slechts één vraag domineert zijn gedachten "HOE?". Maar, na enig denkwerk is het antwoord ook weer snel gevonden: men pakke een cluster troep (met gestrekte armen uiteraard, want misschien lééft het). En men proppe deze ondefinieerbare substantie in ongewijzigde samenstelling in een kast/op een plank/op een bureau.

Voila! Rommel = wat op de grond ligt!

Groot is de verbazing dan ook als de mama niet tevreden is met deze toch wel zeer welwillende inspanning. "Maar dàt is geen opruimen!", zucht ze verontwaardigd. Het betrokken theekopje raakt het Noorden kwijt en vraagt vertwijfeld: "Maar wat dan wel?" Voorwaar, een existentiële vraag, waar grootse denkers uit het verleden al het hoofd over hebben gebogen én gebroken. En zo doende kwamen zij tot verrassende inzichten:

"Rommel = spullen die niet op hun plaats liggen" (Mary Douglas)

Oftewel: spullen die op hun plaats liggen, zijn geen rommel (en "hun plaats" kan inderdaad ook een vuilnisbak zijn). Ja, u snapt het al: opruimen draait om ordenen! Je gaat rommel te lijf door collectietjes te maken van gelijkaardige specimen! Temidden van de chaos zoek je naar de grote lijnen, de rode draden. Net zoals wetenschappers. Of filosofen. Ja, Aristoteles en Plato, om maar twee voorbeelden te noemen, waren al keien in opruimen. Sterker nog, als hun moeder hen niet had aangespoord tot orde, zouden zij het nooit zo ver hebben geschopt!

Zo had het theekopje de zaak nog niet bekeken en hij toog aan de slag. Al snel kwam een indeling tot stand in strips, leesboeken, dierenboeken en "weetboeken" (een verrassend innovatieve categorie). Daarna kreeg hij de smaak pas goed te pakken en wilde overgaan tot subcollecties, als daar zijn "Dinoboeken", "Moppenboeken" en "Geronimo Stiltons".

En tijdens deze aangename sorteerarbeid kwam hij ook nog eens boekwerken tegen die hij allang was kwijtgeraakt. Kortom, na een uurtje kwamen moeder en zoon tot de conclusie dat opruimen best plezant kan zijn. En zinvol. En geestelijk verrijkend. Vandaar dit afsluitende motto:

Opruimen = filosofie! (Alain de Botton: schrijf dààr maar eens een boek over)


PS. Moeders met opruimsuggesties bestonden al in 1982! bij Kinderen voor Kinderen bijvoorbeeld

donderdag 15 maart 2012

Vulpen fun


Waren het de eerste zonnestralen? Was het de lentebries? Of betreft het een wel erg voortijdige midlifecrisis? Hoe dan ook: tante heeft vandaag een vulpen gekocht (jubel, jubel, joepie, joeghei!)

Nu zijn er tal van objectieve, rationele, ja zelfs logische argumenten voor deze aanschaf te bedenken:

* Zo getuigt het hanteren van een vulpen van ecologisch bewustzijn: beter één vulpen in de hand dan tien balpennen in de vuilnisbak. (Bij deze belooft tante dan ook plechtig gratis balpennetjes voortaan halsstarrig te weigeren)

* Daarnaast vermijd ze onmogelijke vlekken, veroorzaakt door morsige balpennen.Met oeverloos geweeklaag bij de wasmachine tot gevolg (Hier komt voornemen twéé: tante gaat nu alle morsige balpennen die in het huis rondzwerven gewoon eindelijk weggooien)

Allemaal heel praktisch en nuchter zeg!.

Maar, laat ons eerlijk wezen, de theetante had andere motieven. Esthetische bijvoorbeeld. Want zeg nu zelf, zo'n zinnetje in vulpeninkt streelt het oog toch des te meer? Je kunt bovendien zo zwierig krullen trekken en niets zet zo heerlijk de puntjes op de i als een vulpen.

Hoe idyllisch en cultureel verantwoord, zeg!

Desalniettemin is de waarheid ontnuchterend. Het doorslaggevende argument voor deze impulsaankoop was immers een zweverig, zeg maar pastelkleurig filosofietje over genieten van de traagheid.

Beste mensen het is belachelijk simpel, maar inkt moet even drogen! Niets geen haastig dichtklappen van agenda's dus, maar eventjes wachten (en desgewenst blazen). En de tijd nemen om echt mooi te schrijven. En ondertussen te mijmeren over alle generaties die ons daarbij al zijn voorgegaan.

Kortom, we schijven het besluit in extra mooie krullenletters: Maak uw leven mooier en trager: vul eens een vulpen!


PS. Naast vulpennen is tante ook tuk op potloden. Eveneens omwille van schoonheid en rust, met als bijkomend voordeel dat je via een gum nog op je schreden kunt terugkeren. Daar had dus ook best een blogje aan gewijd kunnen worden. Maar niemand kan daar zo mooi over mijmeren als Bart Moeyaert, luistert u vooral zelf!

zondag 11 maart 2012

O, ... een kado!


Binnenkort is theetante weer jarig, jongens wat een pret! Ze kijkt al reikhalzend uit naar alle milde gaven die haar te beurt zullen vallen. En ze oefent haar skills in het "gepast aannemen van geschenken".

Want dat het in ontvangst nemen van een kado geen sinecure is, maar een genadeloze sociale proef, dat weet men in Japan al eeuwen. Daarom pakt men daar de geschenken niet uit in aanwezigheid van de gever. Kwestie van ontgoocheling en ander onwenselijks te vermijden.

Nu is tante niet zo'n pietlut die een geschenk zal minachten. Of haar neus zal ophalen voor iets wat haar niet zint. Of het dodelijke "O, wel...handig" zal prevelen. Maar ze heeft er wel een handje van om in de euforie van het moment onvoldoende aandacht te besteden aan het desbetreffende pak. En vrolijk voort te hollen naar de volgende gasten of de fles cava.

Bijzonder onattent!

Want een geschenk, dat is liefde in feestverpakking. Dat is een brokje vriendschap in een materieel jasje. En daar moet je toch echt even aandacht aan besteden. En dankbaar voor zijn. (néé, u hoeft geen tranen te plengen van opperste ontroering, geméénde blijheid is voldoende)

En het gaat hierbij nog niet eens om de hoogte van de aankoopprijs. Waar het om draait is de tijd & aandacht (T&A) die gespendeerd werd aan het uitkiezen van de gave. In die zin zijn zelfgebakken koekjes zelfs waardevoller, dan de dikste diamant, met nonchalance ingepakt.

Beste mensen u snapt het al: het draait om het gevoél.

Knoop het dus bij deze in de oren: in elk goed geschenk verpakt de gever een stukje van zijn ziel! Loop daar dan ook niet zomaar aan voorbij.

donderdag 8 maart 2012

Begin bij het einde!


Een goede binnenkomer is het halve werk. Want je krijgt maar één kans voor een eerste indruk. En dus zijn we er intensief mee bezig. Met gepaste openingszinnen en welkomstwoorden. Met voordeurdecoratie, geschenken voor de gastvrouw, kapsels en outfitkeuzes. Neen, u hoeft zich niet te schamen, theetante doet dat ook. Net zoals ze een blogje begint bij het begin. Want als de start gesmeerd loopt, dan volgt de rest vanzelf!

Dacht ze dus.

Maar vandaag zag ze een filmpje dat dit idee bijna letterlijk op de kop zette. Een goed verhaal, zo blijkt, bedenk je achterstevoren. De clou, het eindpunt, of de pointe is namelijk datgene waar je naartoe werkt. Wat je verhaal vaart en ritme geeft. Al het voorgaande brei je daar dan aan vast. Want als het verhaal uiteindelijk op een sisser afloopt, dan is iedereen teleurgesteld. En die fantastische eerste zin? Die is men al lang vergeten.

O, zo had tante het nog niet bekeken.

Maar zou dat ook voor andere levensdomeinen gelden? Bij het ontvangen van bezoek, bijvoorbeeld? Zou je dan in plaats van je te focussen op de opgeruimde living en de propere kroost, eerder het afscheid als uitgangspunt moeten nemen? En dan natuurlijk eentje in het genre van "Dat was echt een geweldige middag, jammer dat we naar huis moeten, we hadden nog zoveel te vertellen!". Met een wanhopig huilende kroost "niet weggaan!", met heel veel gemeende kussen erachter aan, met veel gejoel en gezwaai en met een soort melancholisch leeg gevoel bij de terugkeer in de -ondertussen totaal wanordelijke- woonkamer.

Want, inderdaad, op het einde van een knusse vriendennamiddag kan tante een chaosliving en een verwilderde kroost wél relativeren.

Kortom, misschien is het dus beter om meer andersom te leven? Meer te mikken op een geweldig einde, een orgelpunt, een grande finale? Op applaus en staande ovaties in plaats van de heilige stilte bij het opgaan van het doek?

Voila, zo komt het dus dat tante vanaf vandaag achterstevoren leeft!

NB. Ideale laatste zinnen volgens de theekopjes:
* en ze zagen hem nooit meer terug!
* en toen zei mama: "Ik ga een kop thee zetten!"
* en eindelijk scheen de zon!
* en toen hield de zus eindelijk haar mond en werd het heerlijk rustig!

maandag 5 maart 2012

Meubels hebben ook gevoelens!



Schijn bedriegt, maar op cruciale ogenblikken is theetante beslist opruimerig. Zo staat ze er bijvoorbeeld op dat de living adult-proof is als de theekopjes zijn gaan slapen. Gezwind ruimt ze dan zelfs het laatste blokje lego op, en veegt de strijkparels bij elkaar. Alles om maar het idee te hebben in een volwassen omgeving te vertoeven.

Maar goed, dat is opruimen, weggooien daarentegen is alweer een stuk lastiger. Het zal wel te maken hebben met haar vorming als historica, maar als het even kan, bewaart tante alles. Men zou het immers ooit nog kunnen gebruiken. Ondertussen heeft ze echter geleerd dat niet elke kindertekening voor het nageslacht hoeft te worden geconserveerd en dat dat ene jurkje dat zo spant om de dijen ook over tien jaar niet meer zal passen. Dus, hup, weg ermee!

Dramatisch wordt het dus alleen als het grote meubelstukken betreft. Genre salontafel, boekenkast of dressoir. Om nog te zwijgen over het fenomeen bankstel. Die dingen weggooien voelt als verraad van de ergste soort. Het is alsof je een oude vriend buiten zet, waarmee je zoveel lief en leed hebt gedeeld.

Heel ondankbaar!

Heel zielig ook!

Daarom spant tante zich altijd tot het uiterste in om een goede thuis te zoeken voor oude meubels. Een warm gezin, dat deze lieverds een fijne oude dag bezorgt. En de laatste dagen wrijft ze de meubels nog eens extra in met boenwas. Of ze gaat nog eens extra gezellig op de bank liggen (en alvast haar excuses aanbieden).

Echt schijnheilig!

Iets meer dan een jaar geleden is theetante verhuisd en heeft ze afscheid moeten nemen van een aantal trouwe kameraden.
Ze denkt nog vaak aan hen terug.

Zouden ze haar ook missen?

donderdag 1 maart 2012

Power point pret

De theetante heeft ondertussen reeds een dermate hoge leeftijd bereikt, dat ze de opkomst van power point nog persoonlijk heeft meegemaakt. Sterker nog, in haar vakgebied was ze een van de eersten die het gevecht met beamer en laptop aanging, experimenteerde met olijke "binnenkomers" en andere pp-pret!

Het was dan ook beslist een verademing: geen uitgeschreven lezingen meer die een mens op saaie toon afdreunt, maar een min of meer dynamisch geheel, zonder risico dat je iets vergeet. Theetante maakte er dan ook meermaals met graagte gebruik van! En sinds de opkomst van de afstandsbediening huppelt ze er nog vrolijk bij rond ook: wat een vreugde, wat een blijheid!

Maar, wat blijkt nu? De mensheid is ondertussen zodanig gewend geraakt aan de presentatie-pret dat men weer snakt naar een eenvoudig verhaal. Naar bordschema's en flipovers, naar krijt en stiften. Mensen kijken niet meer naar de presentatie. Sterker nog: ze vervelen zich te pletter, het leidt hen af en achteraf blijken ze amper nog te weten waar het ook al weer over ging.

Vreemd!

Terwijl men tegenwoordig volksstammen wil verblijden met flitsend beeldmateriaal, prezi's en overdonderende visuele prikkels, weerklinkt vanuit de zaal de roep "less is more!". De eerste anti-powerpoint partij is al een feit.

Tante zal dus haar geliefde medium moeten loslaten! Wat een ellende, wat een gespartel. Presenteren zonder USB-sticks en verduisterde zalen, maar oog in oog met de toehoorder: o horror!

Maar, tante gaat de uitdaging aan en probeert nu een voordracht zonder power point te realiseren. En ook zonder saaie voorleesdreun. Het gehuppel blijft, dat is nu eenmaal moeilijk te onderdrukken.

Maar de USBstick? Die houden we voor alle zekerheid toch nog even achter de hand!