zondag 26 februari 2012

Hoe leert u?

Kom, eerst weer even een bordschema voor een brokje structuur:

Nu we vandaag de dag levenslang moeten leren (het klinkt bijna als een straf “levenslang”), onze competenties moeten verbreden en constant moeten blijven groeien, vroeg tante zich plotseling af: hoe leer ik eigenlijk?

Stilte! Hier wordt diep en druk nagedacht…

Tenslotte kon tante er niet langer omheen: ze moest wel erkennen dat ze nogal “ivorentorenig” is. Dat wil zeggen: “boekenwurmerig”! Vol plezier nestelt ze zich met een boekje in een hoekje om vervolgens met theoretische bril naar de wereld te kijken. Want vanuit zo’n toren zie je vooral de grote lijnen, en daar houdt tante wel van.

Natuurlijk moet ze af en toe een duik nemen in de praktijk. Maar met enige graagte klimt ze toch keer op keer de ladder weer op. Om uit te zoomen, na te denken, verder te kijken. Ja, best een theorietjes-grietje, die theetante.

Stilte, … hier groeit een nieuw besef!

Want nadat theetante zichzelf vlotjes had geplaatst onder de (theoretische) categorieën van den “denkers” en de “experten”, bedacht ze zich iets. Toen ze een half jaar geleden aan de naaimachine plaatsnam en een eerste lapje stof stikte, heeft ze daar niet eerst een boek over gelezen. Neen, ze klungelde wat, keek wat af van een buurvrouw, vloekte, zuchtte en rommelde. De eerste producten waren …ehm…sympathiek, maar nu vindt ze van zichzelf dat ze in fase 2 is beland (geen idee trouwens hoeveel fasen er zijn).

Kortom: tante leert niet alleen uit theorie, maar ook uit de praktijk. Niet alleen gestructureerd, maar ook experimenterend. Alleen had ze er nog nooit zo bij stilgestaan dat zoiets ook leren was. Want het was vooral leuk.

En zo zal theetante voor de rest van haar dagen de leerladder beklimmen en afdalen. Dan weer op zoek naar de grote lijnen, dan weer vol overgave in het experiment! Nooit de oud om verder te leren, denken we dan!

Maar, hoe leert u eigenlijk het liefste?

woensdag 22 februari 2012

Analoge avonden


Toen theetante nog maar een klein theekopje was (we spreken over de eighties, mensen) was het in progressieve kringen bon ton om geen televisie te hebben. Kwestie van die "kijkfles van de duivel" niet in huis te halen. En zo de onschuldige schaapjes van kindertjes niet te bezoedelen.

Een ferm signaal! Een halt aan pulp en sensatie! Op naar meerwaarde!

Minder radicale types, kozen voor het "selectief kijken" en stemden dus bewust op het medium af. Op zich geen overbodige luxe, want met de opkomst van de afstandbediening was ondertussen het "zappen" ontstaan, een generatie-overstijgende actvititeit die hele huishoudens na 19 uur deed stilvallen. Wat werd het stil op straat!

Maar na het zappen kwam het surfen...

Wat wil theetante vandaag gewoon even vaststellen?
Er is heden ten dage niemand, hoe progressief ook, die beweert: ik heb bewust geen internet! Dit zou immers sociale en ook gewone harakiri zijn! Dus, terwijl we zo op onze hoede waren voor de druppelende kraan van de TV laten we de Tsunami aan afleiding via internet protestloos over ons heenkomen.

Het is maar dat u het weet!

Maar op een dag, kreeg theetante bij een kop Earl Grey plots een inval. Ze dacht (pas op, het wordt diepzinnig) "Het is niet omdat al die informatie er is, dat ik het ook allemaal wil weten!" Of toch niet voortdurend. Zelfs niet om de tien minuten (ja, tante was een fervente mail- en facebookchecker).

En dus besloot ze tot het "selectief recreatief internetten". In mensentaal betekent dat zo ongeveer dat tante nu vindt dat ze niet elke avond op internet moet rondhangen als informatiejunky. Een keerpunt in haar leven!

Tante last nu een paar keer per week een "analoge avond" in. Zo eentje waarop ze alleen maar leest. Of tekent. Of iets tuttigs doet met textiel. Een avond ook waarvan ze vaak achteraf zegt: "Dat was nu eens heerlijk rustig!".

En op de andere avonden, als ze wel mag rondzwalpen op de internetzee? Dan is er des te meer te lezen! En dat doet ze dan ook met des te meer overgave!

zaterdag 18 februari 2012

Bouw eens een databank


Iets in de mens bouwt graag databanken. Persoonlijk kent theetante die neiging niet echt, maar dat neemt niet weg dat ze in haar leven al heel wat databanken heeft gebouwd, of nee, van vulsel heeft voorzien. Want als u dacht dat de kaboutertjes dat deden: driewerf neen.

Het idee om een aan een databank te beginnen ontstaat doorgaans op uitzichtloze vergaderingen. Van die samenkomsten waarbij iedereen al diep heeft gezucht, eindeloos in de koffie roerde en de balpen heeft laten klikken. Op zulke momenten is het duidelijk: besluiten gaan hier niet vallen.

En juist dan, temidden van de wanhoop, daalt de databank als een Deus ex machina over de vergadering neer. Plots kraamt een verlichte geest uit: "Ja, maar als we nu eens eerst even alles in kaart brengen? Inventariseren? Op orde brengen? Dan beschikken we tenminste over relevante data en representatief cijfermateriaal om de knoop door te hakken? Gejuich alom, en iedereen gaat vol nieuwe energie koffie halen!

Helaas vergeet men daarbij wel eens grondig na te denken over de structuur van de databank. En staat men zelden stil bij de simpele zielen die dit ding moeten vullen. En onderhouden. En controleren. En erop kunnen flippen. Hetgeen ondergetekende in een nog niet zo heel ver verleden al heeft ervaren. Want alles definitief in een databank stoppen blijkt vaak een illusie. En daar zijn al tranen om geplengd, neem dat maar van ons aan.

En, natuurlijk zijn er voordelen aan het linken van informatie. Aan het automatiseren van datastromen en het doorzoeken van alle data met één muisklik. Aan het snel kunnen tellen en mooie grafiekjes te voorschijn toveren. Iets waar theetante op de één of andere wijze ook weer erg blij van kan worden.

Maar op momenten dat tante weer eens hele excellfiles doorploetert, denkt ze toch wel eens weemoedig terug aan de tijd van de fiches en de steekkaarten. Toen waren data tenminste nog tastbaar. En kon je uren mindful doorbrengen tussen meters en meters fichenbakken. Heerlijk kaartjes omgooiend en genieten van ouderwetse typografie (en hier en daar een oeroud handgeschreven kaartje tegenkomen). Voor je er erg in had, was er weer een uur voorbij! En kon je jezelf wijsmaken dat je hard had gewerkt en nuttig was bezig geweest.

Ja, die goeie oude fichenbak, het had toch ook wel iets!

dinsdag 14 februari 2012

THE END (hopeloos verkikkerd)

WOORDENLOOS:


Dit was 'm dan, de eerste blognovelle! Ferdinands plan is helemaal uitgekomen en al is Frederika niet de makkelijkste kikker die over de wereld rondspringt, ze is voor hem vast de ware Jacoba!




En zo is de rode draad van dit verhaal helemaal ontsponnen. De redactie gaat met vakantie, de acteurs ook. Tijd om te bezinnen, om te fantaseren en te experimenteren. Want misschien volgt er nog wel eens een blognovelletje.

We zien wel. Dank dat u het met ons uithield. En als er nog sugesties zijn: laat maar horen!

maandag 13 februari 2012

Gefiksszzt! (hopeloos verkikkerd, 21)


[Wat voorafging is bijna niet meer samen te vatten. Wij zijn dan ook bijna aan het einde van deze blognovelle. En door het ingrijpen van Venus, zou het nog wel eens een happy end kunnen worden]

"Szzieszzo", sliste Venus en ze blikte licht arrogant in de lens, "SSzuper! Maar het wassz bijzssonder helssz, want beide kikkers waren aan de koppige kant. Maar als godin van de liefde heb ik daar geen sszzchrik van, natuurlijk!"


"Sszzo kwamen ze elkaar zzsogenaamd toevallig op straat tegen en zorgde ik voor een heussze coup de foudre! alle ratzzzio voorbij! Eén en al emoties en gevoelens enzsso...Een flinke scheut liefdeszzelixsszzer erbij en ze zitten voor de rest van hun leven gebakken! Ik ben sszoo fier op mezelf!"

En F&F? Die zijn de wereld rondom hen vergeten. Of, toch niet helemaal, want het is verdorie lastig om zo op de laatste minuut nog een valentijnsdinertje te kunnen boeken. En waar haal je nu nog even snel een bos rode rozen vandaan? Het kan hen niet deren, al klinken ze morgen samen met een glaasje water: ze hebben in elk geval iets te vieren!

[NVDR: de redactie is ook in feeststemming, want het einde van de blognovelle is nu echt nabij en dat betekent naast het wegvegen van de obligate tranen ook vooral heel veel feestjes in de studio!]

vrijdag 10 februari 2012

Venusszzz (hopeloos verkikkerd, 20)



[Wat vooraf ging: F&F hebben nogal een knipperlichtrelatie. Momenteel is het uit, met veel gesnotter en geweeklaag tot gevolg. Dave en de vriendinnen wilden Cupido inschakelen om het weer goed te krijgen. Die wendt zich nu tot Venus. Benieuwd of het helpt]

Voila dit is Venus. OK, ze heeft misschien wel iets van een dom gansje, maar vergis je niet! We hebben het hier dus wel over de oppermachtige godin van de liefde. Ze lispelt wel een beetje, maar dat doet verder niets af aan haar kwaliteiten, in tegendeel.

Venus is behalve godin ook goed in delegeren. Bij voorkeur naar Cupido. Maar die is nu niet meteen erg actief en kaatst de bal nogal eens terug. Op talloze functioneringsgesprekken is dit al aan bod gekomen, maar met bitter weinig resultaat. Zo bleek ook vandaag.

"Szzzo", sliste Venus, "wat iszz dat nu met die kikkersszz, Cupido? Zzssijn Szze nu eindelijk een sszztel of hoe sszit het?"

"Awel", zuchtte Cupido, zowaar verlegen, "Neeje. Miserie totenmet hè? Ik hem al eens met veul moete raak geschoten en dan gaan die ambetanterikken weeral ambras maken. Kundegij hen niet verzoenen, lieve Venus?"

Venus loensde lang in de camera, zuchtte dramatisch en sprak toen enigzins zalvend: "Het isszz dat den Dave sszo graag wil dat het goed komt" (want ja, ook Venus valt voor de charmes van onze held). "ik szzal szzondag sszorgen dat zsse szzmelten van vertedering voor elkaar. Maar alleen voor deze keer hè, sszznoezig szchatteke?"

Misschien komt het dus toch nog goed voor Valentijnsdag?

[NVDR: Venus kan niet zo goed tegen kritiek. Ze vond het bovenstaande verslag dan ook beneden alle peil en diende ettelijke amendementen in. Maar in soapland moet het nu eenmaal snel gaan, dus ze had pech. Benieuwd of ze zondag nog wil meedoen]

woensdag 8 februari 2012

Dave en de dames (hopeloos verkikkerd, 19)


[Wat vooraf ging: Liefdesverdriet kwelt F&F. We treden niet in details, maar het woord "melodramatisch" komt in ons op. Tijd dat daar iets aan gebeurt, vond de achterban]

Na drie dagen telefonisch gesnotter en life geweeklaag was het welletjes voor den Dave en de vriendinnen zonder naam (VZN). Ze besloten dan ook hun krachten te bundelen.

Hun ontmoeting liep echter wat... stroefjes. Om het eufemistisch te houden: het klikte niet echt tussen beide partijen. En dit wegens fundamenteel tegengestelde visies over - bijvoorbeeld - essentiële zaken als make-up en spierballenrollerij. Voeg daarbij de wel erg sterke vleug parfum van de VZN en de sigaret van Dave en u snapt wel dat de kans op wrijving best wel groot was.

Maar goed, zoals dat we vaker gaat, een gezamenlijke vijand smeedt onverwachte banden. Eenheid maakt macht, weet u wel. En dus besloot deze monstercoalitie een strategisch plan op te stellen. (marsmuziek en tromgeroffel op de achtergrond)

In feite stond er maar één actie op dit plan: Cupido inschakelen om die twee kikkertjes opnieuw te verbinden. Maar ons lievelingsengeltje had daar nu niet meteen oren naar en schoot uit zijn slof:

"Nee, zunne, daar beginnekik nie meer aan. Amai mijne frak, a zoon difficiele kikvorskes. Dees gaat mijn petteke dus echt wel te boven."

De VZN zette hierop bambi-ogen op, knipperde met gemaquilleerde wimpels en trok pruilmondjes. Dave snoof gewoon verontwaardigd.

"OK dan", sprak Cupido" ik zal een goed woordje doen bij ons Venus. Ja, ja de godin van de liefde. Maar die heeft het dus wel superdruk hè, met Valentijn in aantocht. Effe zien, vrijdag heeft ze nog plaats in haar agenda".

[NVDR: Sinds de opname van deze scène is den Dave spoorloos verdwenen. Wellicht was de nauwe samenwerking met de VZN er te veel aan. De hele redactie heeft hem gezocht, maar niet gevonden. Momenteel verdenken we onze kat Abel, die zware fan is van het immer terugkerende spel: schiet het eens onder de bank]

zondag 5 februari 2012

Back@work (hopeloos verkikkerd, 18)



[Wat vooraf ging: Ferdinand en Frederika hebben ambras. En niet te zuinig. En dus zijn ze nu gesplit. Elk met een kwaad hoofd terug naar huis, is dit het einde van het verhaal?]


Nog steeds ietwat sikkeneurig moest Ferdinand de draad weer oppikken. En dan bedoelen we de draad van het dagelijks leven. En het was op z'n minst "verfrissend", na de tropische broeierige hitte de ijsprik hier ten lande.

Ferdinand is trouwens wat we een nieuwe man zouden noemen. Hij werkt dan ook normaliter met veel plezier in de kikkeropvang. De hele dag rondhossen met een uitgelaten bende kikkerdril geeft hem doorgaans veel energie. Maar, ik weet niet, vandaag waren de guppies niet iets té enthousiast, té uitbundig, té rumoerig.

Ferdinand zuchtte diep (en keek melancholisch inde camera, zoals u ziet)

Aan de andere kant van de stad boog Frederika zich weer over haar eerste kaak. Een uitschuiver in de sneeuw had immers een interessante breuk opgeleverd. Zoiets noemt Frederika wel eens "een hele uitdaging", maar vandaag werd ze er niet warm of koud van.

Wel werd ze witheet van woede toen ze een mail van Draco ontving. "Wat een blaaskaak", dacht ze, "blij dat ik die heb gedumpt. Neen, dan was die Ferdinand eigenlijk wel een schatje".

En ook Frederika zuchtte en staarde pastelkleurig in de verte.

Zullen we er de volgende aflevering weer eens Dave en de VZN bijhalen?

[NVDR: de guppies in deze episode waren echte kapoenen hoor! Ze dreven de regisseur tot wanhoop met hun deugnieterij. Maar ze konden daarna weer zo onschuldig knipperen, dat het weer goed leek te komen. Leek: want vervolgens deden ze dit met de sportwagen van de producent:


Hun optreden in de volgende afleveringen is geschrapt, hun toekomst onzeker]

vrijdag 3 februari 2012

Feeling blue (hopeloos verkikkerd, 17)


[Wat vooraf ging: F&F trokken op een romantische date, naar een prachtig historisch schip. Helaas liepen hun verwachtingspatronen nogal ...eh ...uiteen. En een terloopse opmerking over de blauwheid der zee en uitspansel schoot in het verkeerde keelgat: trouble in paradise]


Er zijn van die momenten dat je als kikker moet denken: "OK, dit laat ik even gaan. Choose your battle, weet je wel. Even niet reageren en de andere kant opkijken".

Helaas waren Ferdinand noch Frederika hier toe in staat, integendeel. Hun lichte verwijten gingen over in luid gekrijs en gestampvoet. Withéét van woede waren ze, en ze keken elkaar de rest van de vakantie niet meer aan.

Toch ondernam Frederika nog één poging, en net voor ze vertrok vroeg ze Ferdinand nog - enigszins onderkoeld - naar een goede leestip, want hij was toch immers zo belezen?. Ferdinand vatte dit echter op als een ferme steek onder water (genre: je bent als boekenwurm echt wel sullig) en gilde enkel ijselijk: "de vogue, zeker?"

Dat had hij nu echt niet moeten zeggen. Frederika snoof, stapte in haar auto, zette Madonna expres op volume 20 en trapte bruusk op het gaspedaal. En weg stoof onze heldin.

En terwijl het stof gaat liggen, zoomen we in op onze triestige Ferdinand die een traantje weg pinkt.En dat komt vast niet alleen van de ronddwarrelende zandkorreltjes!

[NVDR: Als en één episode in deze soap was die de nodige bloopers opleverde, dan is het deze wel. F&F kregen constant de slappe lach. Vooral dan toen de auto niet wilde starten, hetgeen inderdaad grote afbreuk doet aan de dramatische wegrijdscène!]

woensdag 1 februari 2012

Alle hens aan dek (Hopeloos verkikkerd, 16)



[Wat voorafging: tot zijn grote vreugde schoot Cupido raak. En zijn twee kikkertjes helemaal hoteldebotel. Maar, hoe lang zal die roze wolk blijven hangen?]

Na enkele heerlijke dagen aan de rand van het zwembad, besloten Ferdinand en Frederika om een volgende belangrijke stap in hun relatie te zetten. Normale stelletjes beslissen op zo'n moment om samen op vakantie te gaan. Maar dit was in dit geval enigszins onzinnig, aangezien F&F al op vakantie waren.

Dus, dan maar een daguitstap, dacht Ferdinand, en hij begon meteen te plannen. Waar Frederika wel droomde van een paardrijtocht bij zonsondergang, een uitgebreid kreeftenfestijn (neen: géén kikkerbilletjes) of een gezamenlijke massagesessie, had Frederik eerder de behoefte zijn Titanic-fantasie waar te maken en zijn historische kennis bij te spijkeren. En omdat Frederika ook de romantiek inzag van een oude driemaster, maakte ze er geen drama van.

Maar toch ging het niet helemaal goed...

Om te beginnen was er al wat wrevel naar aanleiding van het zoeken van de weg. Bij gebrek aan GPS moest het koppel immers kaart lezen en dat leidde vrijwel onmiddelijk tot de nodige wederzijdse verwijten. Ook de muziekkeuze in de auto bleek moeilijk een compromis op te leveren: Madonna en Wagner liggen immers echt wel mijlenver uit elkaar.

Er was dus al heel wat gekibbeld voor het stelletje aankwam bij de boot in kwestie. Daar ging Ferdinand meteen zodanig op in alle technische details van het knopenleggen en touwklimmen, dat Frederika helemaal alleen de eerste kennismaking met de schuit moest aanvangen. Niet geheel tot haar vreugde, dat had u wel in de smiezen.

Maar de genadestoot kwam toen ze samen naar de zee keken en Ferdinand opmerkte: "Toch mooi hoe de zee blauw kleurt door de blauwe hemel". Dat had hij nu niet moeten zeggen. Frederika beweerde immers prompt: "Maar, nee, het is andersom, de lucht wordt blauw door de zee".

"Nietus, wellus, nietus, wellus.."

Oeioeioei, als dat maar goed afloopt!

[NVD: alle overeenkomsten met bestaande personen zijn uiteraard volledig uit de lucht gegrepen. Wel danken we PV voor het lanceren van het blauwe dilemma. En, nee, dit leidde niet toch echtelijke conflicten, gelukkig maar!]