donderdag 5 april 2012

Jeugdzonde met lavabo




Het is zomer. Zo'n ochtend dat het héél vroeg licht wordt. De vogeltjes fluiten en de zon stroomt gulzig naar binnen.

Ik lig in bed. Ik ben vier jaar. En ik ben klaarwakker.




Maar ik ben niet alleen. Want naast me ligt mijn nichtje. Ook vier jaar. Ook klaarwakker. We kijken elkaar aan, en giechelen hihihi. Maar héél zachtjes hoor. Want in de kamer naast ons slapen mijn ouders. En we weten heel goed dat we hen niet wakker mogen maken.

Nieuwsgierig kijken we rond in de kamer. Het is een ruim vertrek. Heel licht, met veel ramen. En met veel rommel. Door ons geproduceerd de voorbije dagen. Maar we zijn de puzzels en de knuffelberen beu. En op zoek naar een nieuwe uitdaging.

Dan valt ons oog op de lavabo. Een "wastafel" om u tegen te zeggen. Zorgvuldig door mijn ouders uitgezocht. Het is een bruine, met een oranje handdoekje erover gedrapeerd. Ja, mensen, de seventies zijn nog volop aan de gang op dit moment.

In onze nachtponnetjes glippen we uit bed. Trippelende kleine voetjes op het linoleum. En veel gesmoord gegiechel. Zo belanden we voor de lavabo.Eens kijken wat voor mogelijkheden dat biedt.

We merken dat we even groot zijn als dat meubelstuk. Mmm, interessant!

Voorzichtig leggen we onze handjes op de koude rand. Dat gaat prima. En dan - hupsakee - de voetjes van de vloer. Ola, dat is gek!
Maar nog beter dan gewoon bengelen is zwaaien! Zwieren! Schommelen! Omstebeurt! Om ter hardst! Van a één, twéé, drie!!!!

Gesmoord gegiechel en gegrinnik. Maar stil zijn hoor! Deugnietjes!

Plots .... een geweldig gekraak! Een gescheur! En een KRAK.

Angstig trippelen we achteruit. Ons hart bonst in onze keel. We kruipen op ons bed. Onder de dekens.
En tot onze ontzetting zien we hoe de lavabo met Titanic-allures, langzaam maar zeker, loskomt en naar beneden stort.

BOEM!!!!!!!!

En dan wordt het stil, muisstil....

2 opmerkingen:

  1. Die stilte zal niet lang geduurd hebben, zeker?

    Ja, jeugdherinneringen, waar is de tijd van die gelukkige "onvooruitziendheid"? Ergens verdwenen toen de eigen theekopjes en wollen juffertjes de wereld op sprongen, zeker?

    En we onmiddellijk een extra stel ogen ontwikkelden (inderdaad, voor op onze rug).

    BeantwoordenVerwijderen