donderdag 29 december 2011

Vreemde diersoort

Theetante spreekt een aardig woordje dinosaurus. Dit is louter het gevolg van externe factoren. Zijnde de zoon met een passie voor prehistorische gedrochten. Zo komt het dus dat tante feilloos een parasuarolophus van een iguanodon kan onderscheiden en ook aardig kan meepraten over spinosaurussen en andere lieverds.

Met het aanbreken van de kerstvakantie was een uitstap naar het Dinomuseum eens te meer onvermijdelijk. Deze keer ging een vriendje mee en ook nog een moeder, een oma, een broertje en een buggy. En dat alles in opperbeste stemming op de trein, van de trein af, trap op, trap af. U merkt het: voor een glimlach van een dinoliefhebber doen we alles. Of toch veel.

Tante dacht ondertussen dat ze het museum nu echt wel kende, maar leerde toch weer heel wat bij. Bijvoorbeeld aangaande fossielensoorten en de juiste loophouding van prehistorische kolossen. Komt vast nog eens van pas.

Maar tante zal het maar bekennen: ze kijkt ook graag naar de andere museumbezoekers. En die waren er vandaag massaal. Tante analyseerde stiekem wat ze deden, hoe ze draalden en waar ze precies aandacht voor hadden.

Ze waren, hoe zou ik het noemen, erg gefascineerd. Dat kwam deels door de indrukwekkende relicten uit een woest verleden. Maar wat hen pas werkelijk intrigeerde bleken de gedragingen te zijn van hun eigen enthousiaste kroost. Menig cameraatje zoemde terwijl parmantig rondstappende paleontoloogjes-in-spé neuzen platdrukten tegen vitrines, op allerhande knopjes drukten en in zandbakken graaiden.

Alle begrip hoor, voor zoveel vertedering. Maar tante vraagt zich soms wel eens af of we van onze kinderen geen vreemde diersoort aan het maken zijn. Zo Is er al sprake van apart “kindervoedsel” en speciale "kinderdrankjes”. Tante dacht nochtans dat kinderen vooral volwassenen in wording waren,die hetzelfde eten en drinken als iedereen dom, dom, dom.

Ja ja: dino’s en kinderen: ze hebben veel gemeen. Beiden verbazend, grillig en fotogeniek! Kortom: ideaal kerstvakantievullend!

vrijdag 23 december 2011

Pak en zak

Theetante houdt het kort vandaag. Wegens een shoppingmaraton achter de rug. En een kookextravanganza voor de boeg. Maar voor ze zich jingle- bell- gewijs in het feestgedruis stort, nog een kleine overpeinzing voor onder de kerstboom
Want bij al het lekkers en moois dat tante tijdens haar strooptocht bemachtigde, ontving ze weer menige praktische draagtas. Regenbestendig uiteraard, en dat is tegenwoordig érg nodig!

Nu is tante in feite en a priori tegen overtollig plastic in de openbare ruimte. Derhalve sleept ze dikwijls eigenhandig verpakkingsmateriaal mee, al dan niet in rugzakvorm. En mens kan immers echt te veel plastic zakjes hebben. En, laten we eerlijk wezen, er zijn ook van die zakken waar je liever niet mee gezien wil worden. Wegens wel erg schreeuwerig, imagoafbrekend of juist te opschepperig. Die tijdelijke tasjes laat tante dus passeren.

Maar er bestaan ook winkels die onweerstaanbare pakken en zakken leveren. Prachtig vormgegeven, fijn van formaat, stevig van opzet en liefst ook nog eens van stof. Je zou bijna alléén iets kopen om zo’n draagtas te bemachtigen. En die bewaar je dan eeuwig en sleep je overal mee naar toe, ook als dat niet eens nodig is.

Kijk, dat zijn dus de slimme winkels! Want ondertussen hebben wij helemaal niet in de gaten dat we in feite wandelende uithangborden zijn. Een iets elegantere versie dan de sandwichman (maar die wordt er dan ook voor betaald). De investering rendeert zodoende meermaals, want iedere keer dat we de tas weer van een nieuwe inhoud voorzien, bingo! Jaha, zo’n zichtbaarheid in het straatbeeld: dat kan tellen!

Dus, lieve kleine zelfstandigen: zorgt u in 2012 voor meer van die mooie herbruikbare tasjes? Daar worden we namelijk zoooo blij van!

(een ander blijmakend gebeuren in de periode zijn de kerstzegels, deze week door de Flow weer even onder de aandacht gebracht. Grafisch design in miniformaat, daar neemt tante haar hoed voor af. Waar zijn de tijden dat ze nog postzegels verzamelde… )

zondag 18 december 2011

verrassing!!!

Ergens in de theetante, en niet eens zo erg diep, schuilt een controlefreak. Iemand die elk weekend een kookschema voor een week opstelt (en die soms erge zin heeft om dat ook voor kledij te doen). Iemand die weken voor ze op reis vertrekt al lijsten maakt wat er mee moet. Erg hè?

U snapt het al: theetante meldt zich niet aan voor verrassingsreizen en laat ook verrassingskadopakketten aan zich voorbij gaan. En een surprise-party? Eerlijk gezegd, liever niet!


De laatste jaren is tante er echter achter gekomen dat zoveel voorspelbaarheid misschien wel héél praktisch is, maar uiteindelijk ook héél saai! Want, als je alles al weet, en kent, en hebt gepland, dan draai je uiteindelijk op een automatische piloot. En laat dat nu juist niet de meest inspirerende persoon op aarde zijn…

Derhalve probeert tante ook open te staan voor het onverwachtse. Met twee kleine theekopjes en even zoveel jonge katjes in huis is dat sowieso een aan te bevelen levenshouding. Dit hangt samen met haar overtuiging dat je de beste ideeën vindt, als je ze niet zoekt. En dat ze het meest geniet van een dag als vandaag, waarop ze niets had gepland en allerlei leuke dingen heeft gedaan.

Het is vanuit die context dat tante altijd blij opkijkt als er ergens in de stad iets pop-ups gebeurt. Plop! Eventjes een heel fijn internetwinkeltje met een vaste stek. Plop! Eventjes een café op een heel fijne locatie. En tegenwoordig zelf Plop! Een museum voor één dag! Deze pop-up toestanden geven even een knipoogje bij het dagelijks leven en zorgen daardoor voor heel wat inspiratie! Juist omdat ze je uitdagen om eens wat verder te kijken dan je normaal doet. En bovendien krijgen leegstaande panden zo weer een prettige look, en dat kan de stad alleen maar ten goede komen.

Misschien plopt theetante zelf ooit nog wel eens onverwacht uit de hoek. Een Pop-up tea-party lijkt haar in elk geval een goed idee! Ze kan alvast in London, Rotterdam en Dublin inspiratie opdoen! Wie doet er mee?

woensdag 14 december 2011

parallel universum

In deze donkere, natte dagen vol kou en somber nieuws zou tante graag éven in een parallelle wereld duiken. Liefst eentje met kabouters en elfjes, of met rijstpap en gouden lepeltjes. Een wereld bovendien waarin zij een betere versie van zichzelf kan neerzetten: Teawoman! Superlenig, snel, ongelofelijk moedig én piekerloos redt zij de wereld van somberte en ochtendhumeur!

O, wat moet dat heerlijk zijn zomaar even door een magisch poortje te stappen, en hup als upgrade van jezelf het wonderland in. Tante droomt ervan net zoals Eric van het klein insectenboek, Harry Potter of de kinderen van Narnia onverwachts een parallel universum te ontdekken!

Maar, helaas, ondergetekende beschikt niet over kasten met betoverde deuren, of schilderijen waar je zo maar even in kan klimmen. Ook toverdrankjes heeft ze niet tot haar beschikking (thee heeft veel gaven, maar geen magische!). Theetante moet het dus met minder extravagante escapades stellen. En daarom ontsnapt ze wel eens met een goed boek, een spannende serie of een pietepeuterig prutswerk op de naaimachine. Het is dan misschien niet feëriek of avontuurlijk, en ook Teawoman-competenties komen er niet aan te pas. Maar, het is wel heel erg zelfverwennend en ontspannend en dat mag ook eens een keertje!

Maar tegenwoordig kan zij haar escapisme volledig botvieren in de stad! Met kerstversiering, Gluhweingeur, ho-ho-ho kerstmannen en stemmige koortjes worden de anders zo gewone straten getransformeerd tot een upgrade van zichzelf. De stoepen glimmen … en de mensen ook! Een soort parallel wonderlandje dus, en je hoeft er alleen maar je voordeur voor open te trekken.

Natuurlijk, echte Cultuurminnaars (met grote C) halen minachtend hun neus op voor dergelijk “gezwijmel”. Zij vinden al die nepsneeuw, die plastic kerstbomen en die jingle bells zo nep, zo kitcherig en zo’n zelfbedrog. Tja, daar zit wel iets in, maar tante kan daar niet zo van wakker liggen! Eens per jaar een laagje glitter over de stad, dat moet toch kunnen? Gewoon één maandje “superstad” is toch niet zo overdreven?

U snapt het al: theetante loopt tegenwoordig dromerig rond in de stad (en negeert andere parallelle universa als de beurs en de waarde van de euro). Ze vraagt zich ondertussen wel af: wat is uw favoriete ontsnappingsroute?

zondag 11 december 2011

Ambigu


Toen tante nog op de universiteit zat, leerde ze veel moeilijke woorden (dat moet ook, want zo blijf je later intelligent overkomen). Eén van die woorden was “ambigu”, net als “bizar” een multi-inzetbare kreet. Volgens een studiegenoot was dit trouwens ook het ideale antwoord bij examenvragen waar je niet meteen weg mee weet: ambigu houdt alle mogelijkheden nog open.

Dat zo’n “vlees noch vis” idee alleen maar voordelen biedt, hebben hippe stedelingen ook ontdekt. Om de haverklap creëren ze weer een ruimte waar van je denkt: wat is het nou? Is het een café of een boekhandel? Een kledingwinkel of een discotheek? Een kap- of een theesalon? Kortom, gooi bestaande concepten in de blender en mixen maar

Nu is tante zelf een fervente bezoeker van boekhandel/theedrink gelegenheden als deze en deze. Wegens net iets meer tijd om te mijmeren bij recente boekwerken én een huiselijk herkenbare boekenkastcontext (om het niet te hebben over de heerlijke madeleines die je er in de thee kunt doppen!). Maar er zijn meer interessante mixen te bedenken. Zo heb je tegenwoordig de bar d’office: een mengeling tussen een werkplaats en een gezellige bar: ideaal om andere creatievelingen te ontmoeten en elkaar te inspireren. Of wat dacht u van de Amsterdamse combinatie van wasserette-koffiebar-webcafé en workshopruimte. Tante zou er zo voor tekenen om iets dergelijks in haar studentenstad te openen. (iemand een centje over om te investeren?)

Ambigue plaatsen dus: ideaal voor multitaskers die niet kunnen kiezen (en zijn we dat niet allemaal een beetje?). En dus dacht tante: wat kunnen we nog meer mixen? Een kapsalon annex boekhandel leek haar ideaal, want ze moet altijd te lang wachten tot het haar beurt is, en roddels boeien haar niet zo. Ook de combinatie bibliotheek-concertruimte-snoepwinkel lijkt haar wel wat (kwestie van “hobbies” te mengen). Ook lijkt het haar super om een combinatie te maken tussen een bushalte en een kookinspiratiezone (ideaal: boodschappenlijstjes bedenken terwijl je op de bus wacht!). Zolang het maar verrassend is en open staat voor iedereen (geen exclusieve chique tenten a.u.b.) staat theetante te popelen om eens langs te komen

En, heeft u nog bizarre ideeën voor gaten in de ambigue markt?

woensdag 7 december 2011

Er was eens… verhalen vertellen in de stad!

Nu het al vroeg donker wordt, is het weer tijd voor een goed verhaal. Vaak betekent dat voor de theetante dat ze een boek ter hand neemt en vervolgens alles en iedereen vergeet (echt heel negatief voor haar sociale leven, een goed boek)!

Zo is het voor de zoon binnenkort weer tijd voor de jaarlijkse Harry Potter sessie - deel drie. En de afspraak luidt: eerst het boek, dan de film!
Hoe heerlijk het is om zelf echt naar een verhaal te luisteren, dat was theetante een beetje vergeten. Totdat ze op een avond in Alden Biesen een professionele “storyteller” aan het werk zag. Theetante viel van de ene verbazing in de andere: hoe veel een mens kan oproepen met alleen tekst en een expressief gezicht!

Back to basics? Want, ja zo is het toch allemaal ooit begonnen: een verhaal van stoel tot stoel zonder medium ertussen (en met een knetterend vuur erbij?) Is dat in deze over-virtuele tijden met alle special effects en visueel vuurwerk juist weer verfrissend? Er zijn heel interessante blogs die u er alles over kunnen vertellen, zoals deze.

Maar, in dit blogje gaat het natuurlijk om verhalen in de stad! Want, ja, wij vertellen uiteindelijk allemaal dagelijks verhalen aan elkaar: over onze lotgevallen, uitschuivers en heldendaden. Al dan niet met veel gebaren en een tikje overdrijving, en soms ook expliciet gericht op een breed publiek van meeluisteraars. Wie zijn oor te luisteren legt op trein en bus komt inderdaad heel wat interessants te weten (en ook heel wat oninteressants, maar dat even terzijde). In New York wordt dit alvast bloggewijs bijghouden

En we hebben het niet altijd in de gaten, maar al luisterend leer je heel wat bij. Over welk TV programma je echt niet mag missen (of juist wel), over hoe zen te blijven in de omgeving van krijsende peuters of aangaande de ideale manier om te reageren op een kado dat je niet mooi vindt.

Voorwaarde is alleen wel, beste lezer, dat u ook luistert, en daar zijn heel veel mensen nu net niet zo goed in. U kent dat wel van die lieden die meteen beginnen van “ja, ik heb dat ook meegemaakt, ik…” of die zogenaamd een duidelijke link zien met een ander verhaal, maar ondertussen gewoon moedwillig overschakelen op een ander onderwerp, ZUCHT!

Nu hoor ik u denken, ja, dat is allemaal weer hééél soft hoor van die theetante! Die verbindende kracht van verhalen, ik krijg al pasteltintvisioenen! Maar, mijn beste, verhalen in de stad zijn big business. Hoe verklaart u anders dat Coca-Cola doelbewust probeert “in te breken” in de verhalen die u en ik vertellen? Verhalen die je hoorde van iemand uit je naaste omgeving hebben immers veel meer geloofwaardigheid dan een dure reclame campagne.

Kortom beste lezer: maak deze winter eens tijd voor een goed verhaal. En luister vooral goed naar wat u allemaal hoort onderweg! Laat u me even weten wat u allemaal heeft bijgeleerd?

vrijdag 2 december 2011

Third Space: oftewel wat is uw tweede thuis?

Bij wijze van extra comfort, eerst even een bordschema (dan kunt u meteen beslissen of u verder leest of niet!)


En nu beginnen we dan echt met dit blogje (fijn dat u er nog bij bent!):

Ondergetekende doet haar naam eer aan en drinkt werkelijk altijd en overal thee! Thuis met een kat op de bank of met vrienden rond tafel. Op haar werk achter de laptop en tijdens vergaderingen en studiedagen. Maar het allerfijnste is toch wel om deze godendrank te nuttigen in een comfortabele stoel in een theehuis, café of bistrootje, heerlijk keuvelend met bekenden en onbekenden. Ja, dat Central Perk gevoel uit Friends, u kent het wel!

Dit soort plaatsen betittelde socioloog Ray Oldenburg als “third spaces”. Even uitleggen: uw eerste vertrekpunt is de eigen woonstede. Daarnaast brengt u veel tijd door in uw “tweede ruimte” namelijk uw werk. Saaie lieden pendelen louter tussen die twee heen en weer, maar de meer vrolijke zielen onder ons houden er een derde ruimte op na: een stamcafé waar ze zich thuis voelen, een boekenwinkel waar ze graag snuisteren en ook koffie kunnen drinken, de bistro waar ze altijd met de collega’s gaan lunchen of misschien wel een bibliotheek waar ze tijdschriften kunnen lezen en anderen kunnen ontmoeten.

Het komt er dus op neer dat zo’n derde ruimte een tweede thuis is! Een plaats waar de drempel laag is en waar je in je eentje kunt binnenstappen met de zekerheid dat je er bekenden of gelijkgestemden zal treffen. Basisactiviteit aldaar is: heerlijk bijpraten. Het decor is gezellig, een beetje low profile en wat stof of rommel maakte het alleen maar plezieriger. Hier kan je jezelf zijn, je moet er niets! Belangrijke voorwaarden lijken te zijn: comfortabele zetels en heerlijke drankjes.

Zoals dat gaat met theorieën: die leiden op den duur een eigen leven. De slimme marketingjongens van Starbucks bijvoorbeeld zetten de ideeën van Oldenburg al om in de praktijk (en inderdaad, ik mag er graag vertoeven). Logisch dus dat ook culturele instellingen zoals musea nadenken of ze zo’n third space kunnen worden.

Na enige introspectie beseft theetante plots dat haar kot vroeger zo’n third space was waar heel de vriendenkring op de bonnefooi kwam binnenspringen. Helaas zij de tijden veranderd door werk- en kindgerelateerde evoluties. Maar, haar deur blijft openstaan. Dus, heeft u trek in een kop thee en een gesprekje? Waai dan gerust even binnen!

En in de tussentijd wil ik graag van u weten: wat is uw tweede thuis?