dinsdag 29 november 2011

Aan de haak!

Sinds het grote wildbrei gebeuren is theetante helemaal hooked aan haken. Waar ze deze ietwat tuttige activiteit aanvankelijk enkel in haar eigen woonstede tentoonspreidde (en zodoende haar imago nog intact kon houden) heeft ze de laatste weken haar actieterrein verplaatst naar de openbare ruimte, in casu het openbaar vervoer (en meer specifiek de treinstellen van de NMBS). O, mensen waar gaat dat heen? (doorgaans naar Brussel)

Maar, terwijl tante menig draadje vastmaakt, maakt ze blijkbaar meteen ook iets los bij haar medepassagiers. Want als ze dacht dat ze met deze actie sneller klaar zou zijn met muts of sjaal: vergeet het. Ze wordt immers steevast aangesproken door weemoedige dames én heren! En dit ook nog eens over culturele- en taalgrenzen heen: astublieft!

Ja, beste lezers, het koninkrijk België lijkt wel te barsten van de onderdrukte creativiteit. Vele luiden verklaren immers dat ze zelf maar al te gaarne haaknaald of breipen ter hand zouden willen nemen, maar dat hen daartoe helaas de tijd ontbreekt.( Die tijd maken ze wel voor hun smartphone of blackberry, maar dit terzijde.)

En tante luistert therapeutisch toe, sust en knikt (en probeert te tellen, maar dat is vergeefse moeite). Dan probeert ze maar een lichtend voorbeeld te zijn van…eh… mindfulness ….

Maar, af en toe stelt ze vast dat ze niet alleen is! Dan glimlacht er iemand geheimzinnig, knipoogt zelfs, om even later vol passie een gelijkaardig werkstuk boven te halen op de trein. Meteen stof (of moet ik zeggen wol) voor een goed gesprek! (tante kent de meeste termen nu ook al in het Frans!!!) Ja, het gilde der treincrafsters neemt hand over hand toe!

Dus, ziet u binnenkort een kleurrijk geval op de trein, hopeloos verstrikt in wol en/of een gesprek… dan is de kans groot dat u met theetante te maken heeft! Doet u haar dan even de groeten?

woensdag 23 november 2011

Gedeelde smart, gedeelde vreugd?



"Hoera", jubelde de theetante, "de trein heeft weer vertraging!" Net nu het lekker druk is en gezellig donker (en de theekopjes vast reuze honger hebben), i-de-aal! En terwijl de vertraging opliep en de irritatie van de medemens evenzeer, zag tante het licht.

Nu ja, het licht, er borrelde gewoon een klein ideetje boven: niets zo goed voor het groepsgevoel als een gezamenlijke vijand. De Romeinen wisten dat zelfs al (verdeel en heers, weet u nog?). En inderdaad, al snel was tante in gesprek verwikkeld over hoe het toch allemaal kwam en wat het toch allemaal teweeg bracht, ja, ja.

Gedeelde smart, filosofeerde tante ondertussen verder, geeft blijkbaar stof tot conversatie. Is het een trein, is het een fuifzaal of betreft het een dramatisch krijsende baby, of wel erg hard blaffend keffertje: we kijken elkaar betekenisvol aan en voelen meteen verwantschap

Maar, peinsde tante ook, een gedeelde vreugde doet dat veel minder. Zo leidde in haar nabije omgeving de aanleg van een gezamenlijk speeltuintje eerst wel tot samenhang (want het werd keer op keer uitgesteld), maar toen het er eenmaal was, gingen we ieder ons weegs en over tot de dingen van de dag. Gek hoor?

Kortom; we zeuren tegen elkaar over de regen, maar delen onze vreugde over een vrolijk zonnetje niet. Misschien de volgende keer toch gewoon een keertje doen! (of blij zijn als er vertragingen zijn, want dan spreek je nog eens iemand!)

zondag 20 november 2011

Praatjesmakers

Theetante zelf heeft er niet zo’n last van, maar voor sommigen onder ons is het bijzonder moeilijk om een gesprek met een ander aan te knopen. Gisteren nog deed een dame in de supermarkt echt alle mogelijke moeite om de theetante niet te hoeven aankijken. En zoooo monsterlijk is tante nu ook weer niet. Maar zelfs na een botsing (toeval, écht) bleef de dame in kwestie halsstarrig wegkijken en uiteraard niets zeggen. [Zucht en ogengedraai van tante.]

Maar, vroeg tante zich af, wanneer spreken mensen dan wél met elkaar? Eén mogelijk antwoord vond ze in de theorie van de “sociale objecten”: wetenschapstaal die ze met uw goedvinden snel omdoopt tot “praatjesmakers”.

Wat is het idee? Mensen praten niet zomaar met elkaar, er moet altijd een aanleiding zijn, iets dat hen het gepaste excuus verschaft om het woord te nemen. Het beste, ja allerbeste voorbeeld daarvan is een hond. Ga met zo’n viervoeter op stap en je ontmoet meteen veel meer mensen (uit ervaring weet tante dat een klein kind hetzelfde effect heeft).

Praatjesmakers kom je onverwacht tegen en sporen je aan tot actie. Je kunt er moeilijk aan voorbij. En dat geldt ook voor de anderen! En kijk, daar borrelt een babbel op!

Een mooi voorbeeld van een “praatjesmaker” is een onverwacht kunstwerk op je route. Dat zoiets heel wat teweeg kan brengen laat een filmpje van fotografe Evy Raes zien. Zij plaatste levensgrote interieurfoto’s in het Centraal Station van Antwerpen. En dat inspireerde blijkbaar velen tot een praatje. Misschien moet u het korte filmpje ook even zonder geluid bekijken, dan zie je nog beter wat zo’n foto op een onverwachte plek met mensen doet (en wat zij er op hun beurt mee doen). En let vooral op de kinderen: zij hebben zo hun eigen, heel actieve wijze van kijken!

En, wat spoort u zoal aan tot een onverwachte babbel?

donderdag 17 november 2011

En er was licht! Of, nee, toch niet…

Theetante bekende het al eerder: zij heeft grote sympathie voor de Middeleeuwen. Nu hoort ze u al denken: “O, ja, de duistere Middeleeuwen dus”. En hoewel tante met hart en ziel strijdt voor de herwaardering van dit wonderbaarlijke tijdvak, moet ze u op één vlak gelijk geven. Na zonsondergang was het inderdaad behoorlijk donker destijds. Een kaarsje, een occasioneel fakkeltje en een dapper schijnend maantje konden daar helaas niet veel aan verhelpen. Lekker thuisblijven na de schemering, was de boodschap. En vroeg naar bed waarschijnlijk ook.

Gelukkig zijn de tijden wat dat betreft veranderd! Een golf van licht en warmte overspoelde de aarde tot in het kleinste appartementje. En sinds de opkomst van de spaarlamp en het ledlicht kan eenieder zonder schuldgevoel de duisternis verdrijven. En mensen, dat biedt toch zoveel mogelijkheden voor de wereldvrede!

Ter illustratie: als tante na een dag hard labeur naar huis fietst, kan ze rekenen op het zachte, warme licht dat uit vele huishoudens geruststellend naar buiten stroomt. Terwijl ze de laatste meters aflegt naar de nog donkere woonstede, ziet ze hier een buurvrouw in de kookpot roeren en daar al een gezin aan tafel gaan. Helemaal verzoend met de wereld, het leven en de seizoenen, steekt tante dan bij thuiskomst een kaarsje aan, ter verblijding van passanten en huisgenoten. En zo sluit ze de dag op harmonieuze wijze af (met een glimlach om de lippen…)

Ja, lezer, zo zou het kunnen gaan. Maar, helaas is de werkelijkheid bijzonder wreed. Want, lieve Vlamingen, waarom denderen jullie bij het minste streepje duisternis toch de rolluiken al naar beneden? Waarom die verbetenheid waarmee jullie de buitenwereld afsluiten en alle gezelligheid binnenhouden? Wat is er mis met een streepje licht een glimpje huiselijkheid op straat?

Bij gebrek aan beter toert tante treurig door donkere straten, enkel bijgestaan door een paar welwillende lantaarns. Helemaal eenzaam en alleen. Niets harmonieus geneurie, niets peis en vree, maar bittere ontgoocheling. En dikke traan biggelt langs haar wang…

Ja, beste lezer, die duisternis van berolluikte straten, DAT zijn voor tante nu eens middeleeuwse toestanden!

[Compromisvoorstel: kunt de rolluiken pas afrollen na 18.00? Dat kan tantes gemoedstoestand aanzienlijk ten goede komen. Dank u!]

zondag 13 november 2011

Gegroet, beste lezer!


Lionel Richie wist het al: een goedgeplaatst “Hello” kan wonderen doen. Theetante voegt dagelijks de daad bij het woord en wenst eenieder die haar levenspad kruist een welgemeende goededag (nvdr: het gaat hier wel degelijk om een begroeting, en niet om een middeleeuws slingerwapen met pijnlijke consequenties)

De eerlijkheid gebiedt ons echter even aan te stippen dat zij deze voorkomendheid vroeger niet bezat. Sterker nog: bij het ontwaren van een vage bekende op het trottoir durfde theetante al eens over te steken om toch maar geen begroeting te moeten uiten. Want, zo luidde de redenering, het is wel erg gênant als je iemand uitbundig een goedemiddag wenst en de persoon in kwestie geeft er blijk van geen idéé te hebben wie je bent! (nvdr: een beetje armetierig excuus voor wat anderen gemakkelijk als arrogantie kunnen beschouwen)

Maar tegenwoordig is de theetante één en al beminnelijkheid op de stoep! Zeker sinds ze de theorie van de “lichte gemeenschapsvorming” onder de knie heeft. Die stelt immers dat je een band kunt voelen met éénieder die een gedeelde interesse heeft. En zo begroet ze jubelend de andere leden van het gilde der fietstochtenmakers, schoolmoeders en pendelaars. (nvdr: theetante is echter niet zo’n malloot dat ze elke voorbijganger begroet – veel te vermoeiend – maar de drempel om iemand een prettige dag te wensen ligt wel aanzienlijk lager dan voorheen)

En dit heeft haar al heel veel vriendelijks opgeleverd! Gezichten klaren werkelijk op als je hen met vriendelijkheid bejegent. De algehele sfeer in bus of trein wordt er aanzienlijk vrolijker en ontspannender op. En daar wordt een mens alleen maar gelukkiger van! Dus bij deze: gegroet, beste lezer!


[nvdr: het verschijnen van een pentekening van de zoon des huizes ter gelegenheid van de vorige blog, heeft in theetantes nabije omgeving tot aanzienlijke spanningen geleid. Derhalve was zij genoodzaakt ook dit bericht te verfraaien met een theekopjes-illustratie. Penhouder dezen male was mevrouw de dochter. Net als haar moeder opteerde zij voor een nautische inspiratie. De redactie hoopt dat hiermede de wrevel voorgoed kan worden beëindigd!]

woensdag 9 november 2011

Tijdloos


Theedrinken is tijdloos, dat weten we al làng. Maar sinds kort geldt dat ook voor de theetante. Zij huppelt immers vrolijk zonder horloge rond. Niet dat zoiets een bewuste keuze was, rationeel overdacht, ernstig gewogen en zo. Maar als op één dag zowel het horlogebandje scheurt als het batterijtje de geest geeft dan is het duidelijk: het universum wil dat de tante horlogeloos rondzwalpt. So be it.

Na enkele weken (twee dus) praktijkervaring komt theetante tot de constatering dat het beslist bevrijdend is om niet elk moment op de seconde te weten hoe laat het is. Sterker nog, zij maakte de volgende drie grensverleggende observaties:

1. Men kijkt te veel naar de tijd! Theetante bleek zo’n 80 keer per dag nodeloos haar horloge te checken. Nu dit niet meer kan wint ze dus tijd. Zo haalt ze een afspraak nu met minder moeite omdat ze niet steeds stopt om te kijken hoe laat het is, maar gewoon doorloopt, zo simpel kan het leven dus ook gewoon zijn.

2. Einstein had gelijk toen hij tijd en energie relateerde. Nu theetante meer tijd neemt (ze kan immers niet meer per minuut afpassen) is ze kwieker dan ooit! Daar waar ze anders op donkere herfstdagen weleens werd overvallen door marmotachtige neigingen (winterslaap, weet u wel), is ze nu klaarwakker en waakzaam! (en irritant dus voor al degenen die wél een marmot willen zijn)

3. Het is uiterst moeilijk om helemaal buiten de tijd te staan. Tijdens een dagelijks ritje naar – pakweg - het station wordt een mens immers te pas en te onpas geconfronteerd met het uur der waarheid. Vooral apothekers blijken bijzonder bij de tijd te zien, op de voet gevolgd door elektrozaken. Je blijft dus eigenlijk vanzelf op de hoogte van het verstrijken der tijd (en kan ondertussen gewoon doorfietsen)

Kortom: niets dan voordelen zo’n bestaan zonder horloge. Wat een rust, wat een ruimte! En als je toch écht, écht, écht wil weten hoe laat het is, heb je nog steeds de GSM. Tijdloos is immers niemand, zelfs de theetante niet!


[Tot slot, ere wie ere toekomt: het idee voor de bovenstaande illustratie ontsproot aan het (thee)kopje van de zoon. In ruil eiste hij de publicatie van deze “eureka”, astublieft]

zaterdag 5 november 2011

Draagbaar museum


En toen trok de theetante naar het land van de espresso! Wel even durven natuurlijk, want niet zonder risico voor een theeverslaafde. En, inderdaad, elke zo charmant mogelijk geformuleerde bestelling van “a cup of tea”, werd steevast begrepen als “si, un cappucino”. No, no, no dus en daarna veel onbegrip dat het écht een kommetje water met een theezakje betrof. Sommige Noorderlingen hebben toch een vreemde smaak! Zucht (en ogengedraai, wat theetante nuffig negeerde)

Nu was de stad bijzonder schoon en voor een middeleeuwenfan als theetante een ware ontdekking! Niet alleen waren de muren warm terracotta geplamuurd, ze waren ook vaak met fresco’s versierd. Achter elke hoek schuilde bovendien weer een andere esthetische, historische of culinaire verrassing. Wat een weelde, wat een rijkdom (en wat een geraas van vespa’s, en gekwetter in telefoontjes, maar dit terzijde).

En, natuurlijk waren er ook talrijke musea en daar is theetante altijd voor in. Als ze kon had ze er altijd eentje achter de hand om somberte te verdrijven, de batterijen op te laden en geïnspireerd te raken. Net als zakdoeken onontbeerlijk op emo-momenten! Maar, jammer genoeg laten musea zich niet zo makkelijk opvouwen, dacht theetante.

Ze begon echter in het lot te geloven, toen ze kort daarna in een museumwinkel het fantastische boek: “How to be an explorer of the world. A portable life museum” van Keri Smith ontdekte! Helemaal iets voor de theetante, want vol opdrachten om gewone hoekjes in de stad eens op een andere manier te bekijken.

Niet veel later bleek dit boek haar redding. Na een lange vlucht vol jubelende supportershymnen en vreemdsoortige etenswaren in plastiken bakjes (en géén thee), moest tante immers ellenlang wachten op haar bagage. Ze besloot de opdracht “luister eens zorgvuldig naar alles wat je hoort” toe te passen. Wat een openbaring! Wat hoorde ze plots veel! Het gezoem van de bagageband, de klikken van hakjes op de marmeren vloer, het gepiep van wieltjes, onrustig gesnuif van medereizigers en de meest vreemde beltonen. Misschien kwam het door een te lange thee-ontwenning (dat sluiten we niet uit) maar deze intense luistersessie had bijna iets magisch! Wat filteren we tijdens ons dagelijkse bestaan toch nodeloos veel weg!

Als je het zo bekijkt en beluistert, wordt zelfs de meest saaie uithoek even interessant als hedendaagse kunst! U snapt het al, theetante heeft (naast een immer aanwezige noodvoorraad theezakjes) nu ook een andere compagnon de voyage! Benieuwd wat ik door dit boek nog zal ontdekken!