dinsdag 30 augustus 2011

Sportèèèèèèh?!


Theedrinken is geen Olympische discipline. Helaas. Het vergt nochtans heel wat spierbeheersing, fijne motoriek en elegantie. Maar, nee, niet dus. En omdat de theetante toch meent dat ze in actie moet komen en haar beste beentje moet voorzetten, ging ze op zoek naar een geschikte sportieve uitdaging. De ellende van de turnlessen indachtig, moest het wel iets zijn dat vlot te integreren is in het dagelijks bestaan. En dus keek ze benieuwd naar haar bewegende medemens op straat. Want, welke opties zijn er nu eigenlijk?

De eerste categorie alledaagse sportievelingen bestaat uit kantoorklerken met wielrenambitie. Zij stuiven de theetante voorbij op het fietspad, ondertussen driftig bellend, met de tong klakkend en meewarig hoofdschuddend om zoveel traagheid op hun pad. “Gewoon voorbij laten razen”, denkt de theetante stoïcijns en gaat op zoek naar andere opties.

En die zijn er volop! Neem bijvoorbeeld de sprinters op de korte afstand die net een trein halen of een bui ontvluchten. Op de voet gevolgd door de snelwandelaars (wel erkend als Olympische sport). Ze komt ook relatief veel gewichtheffers tegen die dapper zware tassen meeslepen (en gelukkig niet overgaan tot hamerslingeren met diezelfde attributen). En wat dacht u van de vele hordelopers? (ongetwijfeld bestaat er daar een sterk verband met werkende mama’s). En dan heb je natuurlijk ook nog de sportieve automobilisten, maar die tellen we niet mee.

Als de theetante de balans opmaakt van al deze inspanningen op het voetpad, dan vallen haar toch twee dingen op. Ten eerste: sporten is een ernstige zaak. Er kan dan ook nauwelijks een lachje af bij de bewegende medemens, zelfs niet als de trein of de bus op het nippertje werd gehaald. En dat terwijl haar balletjuf eertijds bleef herhalen: “Hoe zwaar het ook is, steeds blijven lachen meisjes!”

Ten tweede; lang niet alle mogelijkheden van de stad als sportveld worden gebruikt. Zo is er nog ruimte voor verspringen (over sloten, vaarten en tramsporen), voor muurklimmen (muren te over zou ik zo zeggen), voor inlineskates (die rage is blijkbaar voorbij), voor zwempartijen en zelfs voor paaldansen!

Maar zo ver wil de theetante nu ook weer niet gaan. Dus, bij gebrek aan beter knoopt ze voorlopig wekelijks haar sportschoenen vast. Maar dan wel met de glimlach, al was het maar omdat ze weet dat er na alle inspanningen een kopje thee wacht!

zaterdag 27 augustus 2011

Ochtendkuren

De morgenstond heeft goud in de mond. Helaas geldt dat niet voor de theetante. Voordat zij haar eerste kop thee binnen heeft, loopt u best in een wijde boog om haar heen. Anders riskeert u wat gebrom en een boze blik. Gewoon laten rommelen! Want, wakker worden, dat is een proces!

Na de kop thee is de volgende stap een fris tochtje op de veloho naar het station. Deze opkikkerfase wordt gevolgd door een rustig ritje op een trein vol lotgenoten. Theetante staat immers lang niet alleen in haar gevecht tegen Klaas Vaak. Sommigen verliezen deze strijd zelfs tijdens de reis, maar zo ver gaat de theetante (doorgaans) niet. En omdat gedeelde smart echt wel halve smart is, klaart de theetante al een beetje op.

Maar, de doorslaggevende factor is toch wel het ochtendwandelingetje door Brussel. Als de stad nog lekker leeg is, de winkels nog gesloten zijn en de eerste cafés de luiken omhoog rollen. Op zo’n moment ruikt de stad zo heerlijk naar geschrobde stoepen, de straten blinken en alles is nog mogelijk! En kijk, het eerste glimlachje breekt door. En als we geluk hebben volgt zelfs een vreugdesprongetje, of een vrolijk liedje!

En zo komt de theetante uiteindelijk fris en monter aan op haar bureau. Helemaal klaar voor een nieuwe dag…..tot ze haar mailbox opent!

woensdag 24 augustus 2011

Op stap met een olifant


Nooit gaat de theetante zonder haar olifant de deur uit. Nee, ze heeft het hier niet over een wel erg excentriek huisdier, noch wil ze zich negatief uitlaten over het soortelijk gewicht van haar gezinsleden. Het gaat hier wel degelijk om haar handtas. Die is immers – net  als het logge specimen uit de natuur – gigantisch en loodzwaar.

Nu heeft zo’n grote tas zeker voordelen. Je kunt er immers heel wat levensnoodzakelijke accessoires in kwijt, zoals sleutelbossen, portefeuilles en lippenbalsem. En dan nog is er plaats voor lunch- en lectuurpakketten, papieren zakdoekjes en zelfs breinaalden. Ja, met zo’n handtas ben je echt op alles voorbereid.

Helaas hebben de theekopjes ook de voordelen van “de olifant” ontdekt. En bij menige uitstap voegen zij dan ook spontaan inhoud toe, zoals daar zijn: barbiepoppen (mét reseveoutfit), stripboeken, gekke zonnebrillen en tonnen snoep. De mama zal wel slepen, is het motto!

En dan heb je nog de onontkoombare wet van de zwaartekracht die ervoor zorgt dat de meest relevante items (zoals bellende telefoontjes of fietssleutels) op het cruciale moment naar de bodem zakken en zich daar onvindbaar schuilhouden. Deze situatie heeft in de praktijk al vaak tot wanhoop geleid, helaas.  

Omwille van alle bovenstaande redenen dacht theetante op een ochtend: “less is more”! Ik beperk me tot een klein schoudertasje met plaats voor wat centjes en de sleutels and that’s it. Wat een bewegingsvrijheid! Wat een lichtheid en een vreugde!Weg met die stramme schouders!

Maar al snel bleek dat een boek toch onmisbaar is op de trein. En een paraplu moet je toch ook altijd bij de hand hebben. En wat doen we dan met de boterhammetjes? En de dossiers voor vergaderingen? En zo voegden zich bij de schoudertas diverse plastic zakken, van soms wel erg bedenkelijk allooi. Sterker nog: op den duur leek de theetante wel een zielig soort zwerver en overwoog ze beroep te doen op een winkelkarretje.

En dat alles terwijl “de olifant” licht gegeneerd in een hoekje stond te verkommeren. De theetante streek dus haar hand over haar hart en nam haar oude compagnon weer in de armen. Want, neen, zonder haar olifant gaat ze echt niet meer op stap!

zondag 21 augustus 2011

Facelift voor eeuwenoude diva's


Nicole en Hugo wisten het al “de wereld is een schouwtoneel dat wij bespelen”. De stad is daarbij het decor. In uw dagelijkse omgeving valt dat nog niet eens zo op, maar bij het betreden van een toeristenzone is het meteen duidelijk: dit is een wereld van glitter en glamour met eeuwenoude monumenten als mild glimlachende diva’s.

En zoals dat gaat bij showgirls op leeftijd: er moet af en toe eens aan gesleuteld worden. Soms volstaat een nieuw laagje make-up, of een vriendelijke belichting, maar uiteindelijk laat de tand des tijds onverwoestbaar sporen na. En dus krijgen de grote sterren af en toe een facelift. Ssssst, niet verder vertellen!

Dat gebeurt, divagewijs, het beste achter de schermen. Op die manier kunnen de grote sterren achteraf de ingreep ontkennen. Zo kunnen ze blijven beweren dat ze de eeuwen zonder bijzondere inspanningen hebben doorstaan en nog steeds even fris en jong zijn. Ze bouwen op die manier quasi moeiteloos bruggen naar het verleden: kraakvers en zonder rimpeltje of scheurtje.

En zo komt het, beste lezers, dat vandaag in Brussel het bovenstaande surrealistische tafereel te aanschouwen valt. Ja, ja, the show must go on, ook voor eeuwenoude diva’s met een facelift!

donderdag 18 augustus 2011

Parapluhuhuhuhu!



Ook al bestaan er buienradars, een ongeluk zit in een klein hoekje. Met een paraplu de straat op stappen lijkt in onze contreien dan ook een logische keuze. Het alternatief: een regenkapje, is immers nauwelijks verdedigbaar.

Paraplus hebben vele voordelen. Niet alleen kan je fijn Gene Kelly-gewijs een choreografie opvoeren op de stoep, in een jolige bui kan je ook zonnig pluutje draaiend door het leven huppelen. Met buitenissige modellen tover je kleur op straat en een glimlach op het gezicht van menig passant (ook al is het een meewarige glimlach, het is er eentje). Bovendien word je niet nat. En dat is prettig voor kapsel en globaal welbevinden. Kortom: meenemen die paraplu! Maar in de praktijk worstelt theetante met dit nuttige advies.

Om de een of andere onverklaarbare reden wensen paraplus immers niet lang in de buurt van de theetante te vertoeven. Eerder vroeg dan laat nemen ze onherroepelijk de benen. Dit bij voorkeur tijdens ritjes met het openbaar vervoer, al zijn er ook een aantal tussenuit geknepen in een drankgelegenheid of knusse winkel. Héél flauw!

Daarom bedacht theetante een slimme strategie. Voor haar enkel kleine, opvouwbare pluutjes, bovendien van de goedkope soort. Je hebt ze steeds bij de hand en verlies doet dan minder zeer, was de redenering. Probleem voorgoed opgelost? Helaas!

Kleine, goedkope regenschermpjes hebben namelijk de neiging kritiekloos met alle winden mee te waaien. Ze plooien zich werkelijk naar àlle grillen der natuur. Tante probeert dat op te lossen door zelf elastisch in te spelen op plu’s grillen. Maar uiteindelijk wint de paraplu altijd. En hoe nijdig tante dit exemplaar ook in een vuilnisbak propt, de volgende plu is altijd even eigengereid.

Volgens tante is er in het collectieve onderbewustzijn van paraplus een samenzwering tegen haar op til. Maar ze geeft zich niet gewonnen. Want, een regenkapje? Dat nooit!

dinsdag 16 augustus 2011

Heden soep!


Op wandel in de stad krijgt de theetante wel eens trek. En omdat ze meestal niet zo vooruitziend is om survivalpakketten mee te slepen, moet dat probleem ter plekke worden opgelost. Tja, mmmm, keuzes!

Laten we er geen doekjes om winden: tantes gedachten gaan spontaan uit naar chocoladetaarten, javanaisekes, roomsoezen en ander heerlijks, uiteraard gecombineerd met een heerlijk kopje geurende thee. Maar omdat de theetante niet wil veranderen in een theetent, kan ze niet elke dag vrolijk in een tearoom neerstrijken.

Gelukkig staan er de laatste jaren steeds meer soepbars tot haar beschikking. Heerlijke plaatsen zijn dat, waar men vriendelijkheid en warmte in vloeibare vorm serveert. Met een stukje brood, een glaasje water en heel veel liefde en toewijding. Theetante lepelt zo met vreugde de vitaminkes naar binnen en leert ondertussen heel wat bij over verrassende combinaties als knolselder-appel en wortel-kokos. Ja, Comme soupe is een heerlijk adresje!

Vandaar haar nobele streven om de theekopjes volgend schooljaar vaker van soep te voorzien. Zelf gemaakte uiteraard, want soep koken kan best mindfull zijn en dat past dan weer perfect in het tweede nieuwe schooljaartraject van de tante: niet stressen, maar zennen!

Maar verder hoeft u niet ongerust te zijn. Theetante blijft theetante, en transformeert niet in een soeptante. En met al die gezonde tussendoortjes zullen de soepjurken ook wel uitblijven!

zaterdag 13 augustus 2011

Van nananananana, pompompom, en tralala!


Sinds de theetante ergens heeft gelezen dat een mens alleen van neuriën al vrolijker wordt, zet ze op geregelde tijdstippen en vrolijk ge-nanananana in. Soms gevolgd door een pompompom en een tralalala. En als ze denkt dat er niemand in de buurt is, wil ze op de veloho nog wel eens een heus lied aanheffen. Ze weet het, ze staat daarin alleen, maar dat kan de pret niet drukken! Geen wonder dus dat theetante wel te vinden is voor een streepje muziek in de openbare ruimte.

Al wie muziek maakt op straat en zo bijdraagt aan ’s lands vreugde, ontvangt prompt een milde schenking. Soms uit admiratie, vaak ronduit bij wijze van aanmoediging: alle begin is immers moeilijk. Uiterst menslievend hè, die theetante.

Maar bij nadere introspectie moet de theetante constateren dat haar liefde voor stedelijke klanken wel een beetje snobistisch is. Elitair wellicht, of in elk geval: kieskeurig. Want, beste lezer, het moet wel “life” zijn. Een stemmig koortje? Prima. Een harmonie of fanfare? Duim omhoog (ook als ze geen majorettekes mee hebben). De beiaard? Alle lof! En ook draaiorgels en andere mechanieken kunnen steevast op tantes sympathie rekenen.

Maar, beste handelaars, u doet de tante geen plezier met luidsprekers in de winkelstraat. Zij heeft geen nood aan melige kerstliederen, evenmin aan oppeppende deuntjes tijdens het slenteren. Een muziekje in de winkel, dat moet kunnen en draagt bij aan de algehele sfeer (goed of fout, dat is dan meteen duidelijk). Maar buiten op de stoep? Dan neuriet de tante zelf wel! Tralalalalalalala!

donderdag 11 augustus 2011

Funshopping! Markt vs Grootwarenhuis 5-1



Bijna elke woensdag stapt theetante op haar veloho en rijdt naar de markt. Niet alleen omdat dat een alternatieve vorm van conditietraining is, niet omdat de markt goedkoper zou zijn of verser. Evenmin omdat ze het apprecieert aldaar de overheid te kunnen ontmoeten (in wijkagent- of in foldersuitdelende variant), en zelfs niet omdat de frisse buitenlucht haar deugd zou doen. Driewerf neen! Er zijn immers andere argumenten die theetante tegenhouden om haar winkelkarretje vol te laden bij het warenhuis om de hoek. Een kort overzicht.

In de eerste plaats is het gemiddelde humeur op de markt een stuk hoger dan in het warenhuis (zelfs als je met medianen werkt is dat zo!). De reden hiervoor is simpel: shoppen in de super is een “moetje”, naar de markt gaan is een uitstap. Daar wordt naar uitgekeken! En daar wordt een mens dan weer vrolijk van. Markt vs warenhuis: 1-0

Want, inderdaad, op een markt kom je nog al eens wat te weten. Niet alleen kan je persoonlijk constateren hoe die-en-die het maakt, je legt bovendien je oor te luisteren bij menige alwetende vriendin. Eén uur op de markt, en je bent weer helemaal bij! Zodoende: markt vs warenhuis: 2-0

Markten brengen ten derde geur en kleur in de stad. En dan heb ik het niet alleen over die lekkere gebraden kippetjes! Denk: kruiden, olijven, brood en kazen (om maar een paar voorbeelden te noemen). Marktkramers steken bovendien veel werk in een mooie presentatie van hun waren. Tja, het is nu eenmaal zo: het oog mag ook wat. Hoe schreeuwerig verpakkingen in supermarkten ook kunnen zijn, de globale indruk is er eentje van identieke rijen, grijs en ietwat steriel. Daarom: markt vs warenhuis: 3-0

Ook belangrijk voor de theetante, rondwandelen op de markt is een historische sensatie! U treedt immers in de voetsporen van generaties voorouders. Zij hadden bovendien nog veel meer keuze dan u, want vroeger waren er nog aparte vismarkten, graanmarkten en zelfs eiermarkten. Om niet te spreken van markthallen en grootse jaarmarkten. Wat we nu meemaken is dus een ietwat afgezwakte vorm, maar historisch nog steeds compleet verantwoord. Kortom: markt vs warenhuis: 4-0

Markten staan bovendien steevast garant voor heel wat verrassingen. Waar je in een supermarkt toch min of meer weet waar je aan toe bent, kan er op de markt van alles gebeuren. En dat gaat van een plotse windvlaag of stortbui, tot een euforische ontdekking van de ideale sportsok! Altijd weer verbazend, die markt. Conclusie? Markt vs warenhuis: 5-0

Eén ding wil de theetante wel toegeven. Op de markt ben je snel een uurtje kwijt. Er is immers geen selfscanning aanwezig en je moet nu eenmaal heel wat kassa’s passeren. Vandaar deze slotsom: markt vs warenhuis: 5-1. “Elk voordeel heb nou eenmaal ook zijn nadeel!”

zondag 7 augustus 2011

Kijk uit! Spannende stoepen en tragische trottoirs



Het leven loopt misschien niet altijd over rozen, maar u wel voortdurend over de stoep. Toch blikt u nauwelijks naar beneden. “Uiteraard”, denkt u, “Ik kijk vooruit, ik ben namelijk doelbewust op weg naar de toekomst! Waarom zou ik dan achteruit blikken, laat staan neerwaarts kijken? De stoep is immers grijs, saai en totaal oninteressant.” De theetante wilde wel eens weten of deze clichés op waarheid berusten en zette zich schrap voor een grote trottoirtest. Met enige fierheid presenteert ze de resultaten van deze diepgravende analyse (mét fotografisch bewijsmateriaal).

Om te beginnen: het voetpad is niet zo grijs als u denkt. Zo zijn er bijvoorbeeld talrijke bruinkleurige relicten aan te treffen. Zowel in metalen enigszins dekselachtige versie als in een niet nader genoemde stinkende variant. Tijdens haar expeditie werd de theetante bovendien verblijd door deze vrolijke accenten, her en der verspreid in de stad:


Vergis u niet, het ziet er onschuldig uit, maar de tante weet wel beter! Deze tegeltjes houden namelijk vervaarlijk spuitende fonteinen en gasexplosies in bedwang! (Het lijkt de theetante dan ook beter hier met een grote boog omheen te lopen en er zeker niet op te stappen: goed uitkijken dus!). Daarnaast ontdekte ze ook geel geverfde stoepranden, en zelfs hier en daar groene sprieten en mosachtigen. Grijs is de stoep dus geenszins, al kan je wel spreken van een “beperkt kleurenschema”.

Ook is de stoep niet saai en slaapverwekkend. Ah, neen, integendeel. Op (en onder) de stoep is immers een kosmische strijd aan de gang tussen menselijke beschaving en wilde natuurkracht, waarbij het groen soms op wel erg brutale wijze de macht overneemt. Hetgeen deze stoep op dramatische wijze illustreert:



Naast deze oerstrijd vormt de stoep ook het gewilde canvas voor subversieve en mystieke stromingen, die codetaal op de tegels achterlaten. Of, hoe moeten we sporen als deze anders interpreteren?



Tot slot: de stoep is niet oninteressant, integendeel het trottoir biedt een schat aan informatie waar wetenschappers een moord voor zouden plegen. Dat landmeters stoepen boeiende materie vinden, is evident. Ze laten zelfs hun sporen na, zoals u hierboven kunt zien (wel een beetje slordig, jongens!). 
DNA-specialisten staan ongetwijfeld te springen om aan de slag te gaan met de verschillende kauwgomsporen. Historici kunnen dan weer hun hart ophalen bij het aanschouwen van de vele toegangen naar kolenkelders: zomaar een bik in het leven van weleer! En een nadere analyse van sigarettenpeuken en snoeppapiertjes biedt ten slotte gedroomd materiaal voor een diepgravend consumptieonderzoek.

Kortom, beste lezer, kijk goed uit en zak de volgende keer eens door op het trottoir. Door de knieën welteverstaan om al dit wonderlijks te aanschouwen. Besteed eens wat meer aandacht aan de materiële versie van uw levenspad! De theetante is alvast geïnspireerd!

donderdag 4 augustus 2011

Da’s verschieten! Blauwe buxus en andere plastic flora in de urban jungle



Buxusbollen zijn chique! Ook als ze niet gesnoeid zijn in de vorm van een eekhoorn. Zet één buxusbol naast de voordeur en je krijgt er de visioenen van Britse landhuizen en uitgestrekte parken gratis bij! Maar, buxusbollen zijn duur en ze gaan ook snel kapot (er moet maar één kat op het idee komen de bol als toilet te gebruiken en het is al raak, de theetante spreekt helaas uit ervaring).

Om al die redenen vinden sommige mensen het verstandig om een plastic buxusbol aan te schaffen. Aanvankelijk lijkt dat inderdaad een goed idee en het scheelt een hoop inspanningen aan gieten, snoeien en bemesten.

Maar dan komt onherroepelijk de dag dat de zon té lang heeft geschenen. De eens zo florissante groene buxus slaat blauw uit. Tja, dan is zo’n bol niet meer chique, maar enkel nog armetierig. Vergeet die landhuizen en gazonnen dan maar!

Hetzelfde geldt trouwens voor plastic klimop- en druivenranken, of - oh gruwel - plastic geraniums. Als die na de verblauwing te lang blijven hangen, is het foute boel! De theetante verzoekt alle bezitters van dit ongepaste blauw op straat dan ook beleefd en vriendelijk om dat kunststoffen gebladerte te verwijderen. Graag. Snel! Want ze ergert zich blauw!

maandag 1 augustus 2011

Speelstraat


Dit is de zomer waarin de theetante drie rotte eieren ontdekte. Néé, gelukkig niet de stinkende variant, maar wel een balspel. Eentje die je fijne bijnamen oplevert als “bolleke pistache van de blote baviaan”, altijd grappig, die theekopjes van me!

Drie rotte eieren is een van de vele balspelletjes die kinderen in de loop der tijden hebben bedacht om de verveling te verdrijven, een teveel aan energie kwijt te raken en hun zin voor strategie aan te scherpen. Zelf was de theetante eerder bedreven in “busken stamp”, dat in haar herinnering steeds razend spannend was. Maar ook “Schipper mag ik overvaren” en “Eén, twee, drie piano” zijn van die klassiekers die menig saai uurtje kunnen opvrolijken (en die je bovendien altijd bij je hebt: steeds handig als je op pad bent met een knorrige kroost).

Al deze klassiekers waren we bijna vergeten, maar tijdens een speelstraat komen ze spontaan weer bovenborrelen. Dan kunnen er weer eens hinkelspellen “gekrijt” worden, racen steps aan hoge snelheid voorbij en zijn de kinderen de baas in de straat. Maar ook de oudere inwoners genieten van dit jonge geweld. Ze nestelen zich in de zon, met een tasje koffie en als het even kan een lekker koekje of zelfgebakken cake. Als je goed luistert, valt er heel wat interessants te ontdekken, want ze kunnen urenlang vertellen.

Over hoe het leven vroeger was in de straat, welke winkels er waren en welke lotgevallen er schuil gingen achter de gevels. Soms kunnen ze zich zelfs nog herinneren hoe de straat de oorlog doorkwam en welke huizen er verwoest werden. Maar, ze bieden de kinderen vooral heel wat inspiratie door hen te vertellen welke spelletjes zij zelf vroeger hebben gespeeld, in een tijd toen er nog geen TV bestond en computerspelletjes evenmin. (groot ongeloof van menig theekopje!)

Kortom: driewerf hulde voor het fenomeen speelstraat! Een ideale gelegenheid om uw band met de buren en het verleden weer eens aan te halen. En ook gewoon heel gezellig!