vrijdag 29 juli 2011

Het versierde venster: kunst op straat?


Op wandel door straten en lanen kijkt de theetante graag naar raampartijen en vensterbanken. Niet omdat ze zo geboeid is door glaspartijen of rolluikmechanismen, maar vooral omdat één vraag haar bezighoudt: “Wat zetten mensen voor hun raam, en waarom doen ze dat?”. En dus trok ze op onderzoek uit.

Een eerste conclusie viel wat tegen: het grootste deel van de ramen bleek immers onversierd. Een decoratief draperietje of een gezandstraalde ruit rekent zij immers niet tot raamdecoratie. Maar als je die groep buiten beschouwing laat, zijn er wel wat mogelijkheden. Vandaar: een kleine top vijf met praktische tips.

Op één (met stip) staan duidelijk tinnen kannen. Eertijds (lang geleden) werden dergelijke kannen door trotse stadsbestuurders aan hoog bezoek voorgezet, gevuld met zoete wijnen als teken van gastvrijheid. Volgens mij willen dergelijke attributen dus vooral zeggen dat u welkom bent (hetgeen verrassend vaak wordt tegengesproken door vuile ruiten, maar dit terzijde).

Op twee scoren grote vazen ook altijd prima. Al dan niet met Chinese motieven. En, vreemd genoeg, zonder bloemen of planten. Er blijkt bij deze categorie een sterk verband te zijn met vrije beroepen als artsen en advocaten. Willen zij aantonen globetrotters te zijn voor wie de Chinese cultuur geen geheimen meer kent? Of is het eerder een soort van Versailles-associatie die hen drijft en geven vazen status? Misschien toch een suggestie als je voor deze optie gaat: vul die vazen met wat groen, wel zo gezellig.

Want, inderdaad, op drie: de planten. Vaak vetplanten, maar in de zomer ook een fleurig bloemetje aan de buitengevel. Deze keuze moet waarschijnlijk aangeven: ik ga voor een streepje natuur en ben begaan met levende wezens. Helaas is een toch behoorlijk percentage van de gespotte groenachtigen niet of nauwelijks meer in leven, wat het zorgvuldig nagestreefde bezorgde imago dan weer tegenspreekt. Een tip: neem een sanseveria, die kunnen wel tegen wat verwaarlozing.

Op vier: zeilschepen. Afgaand op de geveldecoratie is het aantal nautische zielen in onze contreien aanzienlijk. Men geeft aan graag het ruime sop te kiezen, de vrije natuur, de zilte zeelucht. En, laten we eerlijk zijn, het is ook wel een beetje de suggestie wekken dat je ergens een bootje hebt liggen in een chique jachthaven.

En dan de vijfde categorie: die van de creatievelingen. Zij gebruiken ramen als een weerspiegeling van passies. Zo blijken er vrij veel heksenliefhebbers te bestaan (ook als het geen Halloween is) en telt mijn omgeving ook een handvol kaboutervrienden. Er zijn slechts enkelingen die de raamdecoratie echt tot een kunst hebben verheven en de nietsvermoedende voorbijganger elk seizoen verblijden met een aangepast raambeeld. En dan heb ik het niet over kerstballen of paaskippen, maar over zorgvuldig samengestelde constructies, die ervoor zorgen dat ik me steeds weer verheug op een wandelingetje voorbij de gevel.

En u, heeft u er al bewust bij stilgestaan hoeveel uw raam over u zegt? Misschien toch iets om over na te denken?

woensdag 27 juli 2011

Velohoho!


Excuseer! Even stoefen met het zelf in elkaar gestikte rokje. Voor een beginneling best nog een opgave, maar dan heb je ook wat. O, ik zou niets anders meer willen aantrekken! Laat u trouwens niet misleiden door het vrolijke stofje met automobielen, de theetante verplaatst zich immers louter per velo.

Toegegeven, deels is dat het gevolg van onkunde. Plaats de theetante achter een stuur en het stressniveau stijgt tot ongekende fliphoogte. Maar daarnaast heeft fietsen ook gewoon onnoemelijk veel voordelen. En dat niet alleen ter verbetering van de conditie!

Zo krijg je er op z’n minst een fris kopje van en een vrolijk kapsel (ook wel eens een nat kapsel, doch dit terzijde). En, wie hoort de vogeltjes kwetteren of ruikt zoete bloesems vanachter de autoruit? Of kunt u tijdens een autorit knipogen naar een zonnend katertje, u verwonderen over de geur van pas gemaaid gras en mijmeren over de wolkenformaties? (wel even uitkijken bij het oversteken)

Kortom: lang leve de fiets! Een klein tochtje maakt me ‘s ochtends wakker en waait ‘s avonds de laatste flarden werk uit mijn hoofd. En het herinnert me eraan dat niet alles in sneltempo hoeft, maar dat het juist ook wel eens goed is om het even rustig aan te doen. Behalve als het regent. Uiteraard!

maandag 25 juli 2011

Silhouetjes (en néé dit gaat niet over dieten!)


Wat doet de theetante op sombere dagen? Vooral diep zuchten. En verder haar vuist ballen naar de donkere wolken,. Ze vervloekt de weergoden, stampt met haar voeten en prevelt smeekgebedjes. En als ze een zonnedansje zou kennen, dan zou ze dat prompt opvoeren. Maar, niets helpt. De lucht blijft somber, de regen stroomt gestaag, zelfs de poezen willen naar binnen. En dus zit er niets anders op dan een schemerlampje aan te knippen.

Maar plots heeft ze zoon het licht gezien. Voor gezellig middagvullend entertainment heb je soms niet meer nodig dan een muur, een lichtje en lenige vingers. Handig, zo’n theater in zakformaat! Een echte kunst ook, met een spannend plot, angstaanjagende geluiden en griezelige engerds die letterlijk in een handomdraai in de living verschijnen.

Moeder en dochter nestelen zich onder een dekentje en kijken ademloos toe. Wie heeft er nog nood aan TV als je silhouetjes hebt? Je kunt ze met je eigen fantasie verder invullen en zo gek, mooi of griezelig maken als je wil. De theetante nipt van haar theetje en denkt: back to basics: het begint te lukken!

vrijdag 22 juli 2011

Keukenprinses op tijdreis


We moeten er eerlijk in zijn: de theetante is geen keukenprinses. Tenminste, niet in de zin van “sterrenchef met Michelinambities”. Ze weet dat. En ze vindt dat niet erg! Integendeel, met veel plezier bakt ze cakes en taarten. En ook voor een geurig stoofpotje is ze altijd te vinden, net als voor een risotto die tijd, aandacht en liefde vraagt! Zen in de keuken staan is haar niet altijd gegund, maar als er kruiden en specerijen aan te pas komen, dan begint haar fantasie wel te werken.

Vooral de heerlijke geuren van kaneel, kruidnagel en vanille doen haar wegdromen. Ze reist mee op lange kamelenroutes door een roodbruine woestijn. Ook ziet ze spontaan majestueuze schepen voor zich die met bolle zeilen moeiteloos de zeeën trotseren. Al roerend mijmert ze over ouderwetse weegschalen en knisperende papieren zakjes. Ze ziet zichzelf ronddwalen in de middeleeuwse soeks, omringd door geurige (en kleurige) piramides van specerijen, terwijl lome ezeltjes nieuwe voorraden komen aanbrengen. En ze denkt aan al die generaties moeders voor haar die met al dat heerlijks de fijnste gerechten klaarmaakten voor hun kroost.

Ja, koken is een beetje dromen en een beetje reizen. En dat zowel in de ruimte als in de tijd. Geschiedenis in een potje: het bestaat dus echt!

dinsdag 19 juli 2011

De revival van het voorlezen


Toen de theetante nog maar een klein theelepeltje was, werd ze erg in de watjes gelegd. Ze verkeerde namelijk in de luxe situatie dat ze elke dag lang en veel werd voorgelezen. Zo kon ze, wazig starend in de verte, de grootste avonturen beleven en zich heerlijk laten meevoeren door de verhalen van menig goede verteller. (De eerlijkheid gebiedt ons wel te vermelden dat ze vaak indutte en schaamteloos door menig spannende ontknoping heen sliep, maar dat kon de pret niet drukken).

Tegenwoordig wordt de theetante nog maar zelden voorgelezen. Als je de nieuwslezer niet meerekent, blijft het voorlezen beperkt tot een mopje van de druivelaar of een opzienbarend item in de gedrukte media. Dat duurt niet lang genoeg om een dekentje en een kersepitje te verantwoorden, laat staan om er speciaal een pot thee voor te zetten.

Enige tijd geleden verkeerde de theetante dan ook in de sombere veronderstelling dat West-Europa een groot cultureel verval tegemoet ging. “De jeugd kan niet meer luisteren”, bromde ze “Mensen maken geen tijd meer voor een goed verhaal” – zoiets. Op haar depressiefste ogenblikken vreesde ze zelfs dat er geen stemmen meer zouden zijn om alle mooie verhalen te verklanken. Dan pinkte ze vol zelfbeklag een traan weg. En las vervolgens met overslaande stem de theekopjes een verhaaltje voor, als een laatste wanhoopspoging om deze kunst aan een nieuwe generatie door te geven.

Maar al dat dubben en tobben bleek nergens voor nodig. Integendeel! Door voorlees CD’s en podcasts kan de theetante zich dagelijks laten voorlezen, zoveel ze maar wil! Gezellig op de trein naar een verhaaltje luisteren, of in de auto een saai tochtje opvrolijken: het is weer mogelijk zonder een familielid in te schakelen!

Alleen jammer dat er geen draagbaar kampvuur bestaat dat je tijdens het luisteren even kunt openvouwen. En het is ook spijtig dat je kussen niet wordt opgeklopt. Maar je hoort de theetante niet klagen hoor! Zij is allang blij met deze onverwachte terugkeer van het ouderwets gezellige voorleesuurtje!

zondag 17 juli 2011

back to basics


Tijdens vakantiedagen is de theetante wel in voor een experiment. Helaas waren de theekopjes deze keer het slachtoffer. Zij werden immers onderworpen aan een heus retro-regime. En dit omdat hun entertainment normaliter nogal – euh – multimediaal is. Derhalve: uittrekken die stekker, inleveren die batterijen en weer eens ouderwets gezellig doen. (Gejuich van de theekopjes? Niet echt, nee)

Nu begrijpt de theetante best dat dit moeilijk is. En dat dit van haarzelve ook enige inspanning en creativiteit vergt. En dus stippelt ze wandeltochtjes uit! Leest ze voor! Zingt ze liedjes! Maant ze aan tot tekenen, knutselen en dichten! En toont ze uitgebreid hoe je werkelijk van alles een gezichtje kunt maken, een idee dat ze hier meepikte.

Maar uiteindelijk kan ze niet anders dan de gezelschapsspelletjeskast aanspreken. Ze redt het eerst nog een tijdje hoor, met boter-kaas-en-eieren, galgje en hints. En ook met een spel kaarten kan je heel wat kanten op. Maar met al die regen erbij, moet je op en duur wel aan de dobbelsteen en de pionnetjes. En dan valt pas op wat voor een geniaal spel ganzenbord wel is!

Zo geniaal dat het de zoon inspireerde tot een eigentijdse versie. Met vertragingen als “nagels roze lakken” en “thee zetten”, net als “binnenzitten wegens regen”, heel grappig en plezierig allemaal, net als al die vakjes die een extra snoepje opleverden. Maar toen plots de hindernis “moeder met rare retro-ideeën” opdook, werd het persoonlijk. OK, misschien moet toch de stekker er maar weer in!

donderdag 14 juli 2011

Het uilennest


In een jolige bui noemt de theetante haar woonstede wel eens “het uilennest”. Zij heeft immers een grote boon voor deze bol-ogige lieverds, en beschikt dan ook over een hele resem uilenaccessoires (ring, broche, leuke uilenstofjes ..).Bovendien pleegt ze op gezette tijdstippen een uilenportret.

Uilen zijn dan ook bijzonder sympathiek! Ze zijn een tikje nors, een beetje warrig en vooral bijzonder fluffy! Ze houden van boeken, en volgens sommigen ook van thee! Maar of uiltjes nu hoogbegaafd zijn of juist bijzonder dom, daarover lopen de meningen al eeuwen uiteen.

Neem nu de Oude Grieken. De vonden uilen vooral zeer intelligent. Zoals piraten en papegaaien een onafscheidelijk duo vormen, zo verscheen Athena, de godin van de wijsheid, steevast met een uil op haar schouder. Dit beestje vloog dan ’s avonds na zonsondergang uit om lang en diep na te denken over het leven (en waarschijnlijk ook over de ideale muizenvangtechniek). Kortom: voor een uil was de oudheid een prettige context!

Maar dan de Middeleeuwen. Doorgaans tantes favoriete tijdvak. Groot was dan ook haar ontgoocheling toen ze ontdekte dat de middeleeuwers helemaal niet van uilen hielden. Beesten die altijd de duisternis opzochten, moesten wel dom en slecht zijn, zo redeneerde men toen. En dit liet tot haar ontzetting ook z’n sporen na op onze Nederlandse taal, want bij nader opzoekwerk bleek dat al onze spreekwoorden waarin het woord uil voorkomt, negatief zijn. Wat een uilskuikens, die middeleeuwse voorouders!

In de eeuwen die vervolgens verstreken, bleef er discussie of de uil nu superslim was of oliedom. Maar, beste lezer, de balans is gelukkig in positieve zin aan het omslaan! Waar de uil bij Winnie the Pooh nog erg hautain was (en te dom om zijn naam juist te schrijven), bracht meneer de uil in de dagelijkse Fabeltjeskrant een positiever uilbeeld voor het voetlicht. En met Hedwig van Harry Potter is de uil definitief doorgebroken als allemansvriend!

Kortom, uilen gaan een mooie toekomst tegemoet. Maar, er is nog enige voorzichtigheid geboden. Als iemand u de komende dagen “uil” noemt, ga dan wel even na of u met een oude Griek of een Middeleeuwer te maken heeft!

PS. Het mooie papiertje komt van Hexagoon, mijn uilenwijsheid stak ik hier op.

dinsdag 12 juli 2011

20 roze nageltjes (en een diepe zucht)



Maak kennis met de dochter. Een straffe madame van 5 jaar. Met haar eigen ideeën. Een eigen willetje. En een eigen kleurenpalet. Voor alle duidelijkheid: het nagellakverhaal was niet mijn idee (de gekke gezichtjes dan weer wel!).

Omdat de theetante graag eens een hartewens vervult, sloeg ze dus tegen beter weten in aan het nagellakken. En terwijl ze hiermee druk doende was, borrelde plots de volgende verontrustende gedachte op: iemand moet hier ooit mee begonnen zijn! Ooit moet er een mens hebben rondgelopen die plots dacht: "Laat ik eens gek doen en mijn nageltjes rood maken, hihi". Waar dit geniale individu zich situeert op de historische tijdslijn, blijft echter een raadsel.

Spontaan doemen wel beelden op van wilde indianenstammen in het Amazonegebied, met hoogoplaaiende vuren en vreugdedansen. Maar evengoed kunnen de Egyptenaren op het idee gekomen zijn: Cleopatra is immers al de petemoei van het kohlpotlood. Of was het dan toch een Middeleeuwse schone? Dagenlang borduren kan immers op de zenuwen werken en dan kan enige contrastwerking met het witte linnen de zinnen weer even verzetten.

Hoe dan ook, hoog tijd om de wondere geschiedenis van de nagellak aan verdere inspectie te onderwerpen. Maar nu toch eerst op zoek naar de dissolvant!

zondag 10 juli 2011

Waarom retro zo fijn is...


Ondergetekende pleit schuldig: aan retrospullen kan zij niet weerstaan! Of het nu postkaarten zijn of boeken, speelgoed of haarspelden: steeds kirt de theetante enthousiast bij het aanschouwen van een vleugje nostalgie en patina! Neem nu dit mooie stofje van bambiblauw: zonder konden we gewoon niet leven. Maar wàt is nu juist zo fijn aan retro, vroeg ik me af?

Retrospullen zijn zo leuk omdat ze ons een alternatief bieden voor wat we dagelijks gewoon zijn. Dat geldt natuurlijk evenzeer voor heel veel nieuwe dingen. Het verschil is dat ouderwetse spullen ons de illusie geven dat vroeger alles eenvoudiger en rustiger was (minder gedoe en stress, dat soort droombeelden). Iets waar we in deze drukke tijden meer dan ooit naar op zoek zijn. Het werkt zo: alles wat niet digitaal is, wordt charmant! Op zich niet fout, zolang er maar geen verkeerd beeld van "vroeger was alles beter" aan vastzit. En bovendien, het leven anno 2011 is beslist ook de moeite waard.

Daar drinken we een kop thee op! Smakelijk!

vrijdag 8 juli 2011

Pleidooi voor het betere bordschema

Zit u ook vaak in vergaderingen vol visueel spektakel? Met veel foto's, leuke filmpjes en grappige animatie. En dit alles in en sneltempo, want er moeten echt 56 slides door op twintig minuten. Temidden van dit bambardement aan prikkels wil ik nog wel eens weemoedig terugdenken aan de bordschema's van weleer. Niks geen bewegend beeld of lettertypes die pijn aan de ogen doen. Gewoon eenvoudig: een groen vlak en daarop een paar sierlijke krullen en pijlen. Ter plaatse getrokken door een enthousiaste verteller, die er meteen ook in een handomdraai een bloemetje bij tekende.


Maar, beste lezer, het bordschema is gedoemd te verdwijnen. Het einde lijkt nabij! En dat is op z'n minst jammer! Maar de theetante gaat daar iets aan doen! Bij deze pleit ik alvast theoretisch voor meer experiment met krijt en poestdoek; voor creativiteit in basicverpakking. Bij wijze van voorbeeld heb ik mijn eigen opzet al even voor u uitgetekend. Dan weet u meteen wat de input van de theetante is (en wat de mogelijke output zou kunnen zijn)!

(Even terzijde: in de supermarkt mis ik de handgeschreven reclame in zwart-wit en rood. Vroeger werden daar waarschijnlijk speciaal mensen voor aangenomen. Nu drukken ze gewoon op een printerknop. Ook dit noopt tot actie, me dunkt!)